ردِ نور

من سخت ترین لحظاتمو تنهایی سپری کردم درحالی که بقیه فکر میکردن حالم خوبه. تو زندگی گاهی ‌باختم گاهی‌ ساختم٫گاهی‌ بخشیدم٫گاهی‌ افتادم٫گاهی‌ تو تنهایی مُردم٫اما الان زمانش رسیده بگم٫ من از همه‌ی اینا درس گرفتم و الان خوشحالم که خودم هستم شاید ساده باشم ولی صادقم من خودم هستم و این برام کافیه.

بحثه خواستنه٫ ادمی که تورو بخواد زمینو آسمونو به اتیش میکشه.

ترکیب برنده زندگیم خونه٫سکوت٫آرامش شب٫فاصله از ادمای اضافه

قبلا یه بیماری داشتم به اسم٫نکنه ناراحت بشن٫ الان یه دارویی خریدم به اسم درک.

بی‌توجهی تنها ردفلگیه که هیچوقت برام کمرنگ نمیشه.

چه دنیای عجیبی شد.

شاید رازش اینکه نباید بذاری دنیا بفهمه یه چیزی رو خیلی میخوای.

بی‌حسی، آخرین شکلِ خستگیه.

فکر می‌کردی آدم قوی هستی تا اینکه قلبت چند ثانیه از کار میوفته

مهربونی وقتی قشنگه که خودتو قربانیش نکنی.

گاهی اضطراب، قبل از حرف زدن گلومو می‌بنده.

هم اون مو پاره می‌شه، هم شیشه‌ی آخرین امیدت می‌شکنه؛ اون‌جاست که وارد مرحله‌ی بعد می‌شی.