‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

𝖮𝗎𝗂... 𝗃𝖾 𝗅𝖺 𝗏𝗈𝗂𝗌 𝖾𝗇𝖼𝗈𝗋𝖾 𝖽𝖺𝗇𝗌 𝗆𝖾𝗌 𝗋ê𝗏𝖾𝗌, 𝗅à 𝗈ù 𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗇𝖾 𝗉𝖾𝗎𝗍 𝗉𝖺𝗌 𝗆𝖾 𝗊𝗎𝗂𝗍𝗍𝖾𝗋, 𝗆ê𝗆𝖾 𝗌𝗂 𝗆𝗈𝗇 𝖼œ𝗎𝗋 𝗌𝖺𝗂𝗍 𝗊𝗎’𝖾𝗅𝗅𝖾 𝗇’𝖾𝗌𝗍 𝗉𝗅𝗎𝗌 à 𝗆𝗈𝗂.

+ اگه يك روز بفهمي تموم اين چارچوب‌هايي كه براي خودت ساختي، هيچ‌وقت قرار نبوده تورو نجات بده، باز هم بهشون وفادار مي‌موني؟ - نمي‌دونم... شايد. چون فكر مي‌كنم تنها راه پيشرفت، همينه. + چرا؟ - چون اگه خودمو محدود نكنم، پراكنده مي‌شم. از خودم مي‌ترسم؛ از اينكه وقتمو هدر بدم، از اينكه به رؤياهام نرسم. + پس تو از شكست نمي‌ترسي... از خودت مي‌ترسي. - شايد. + اما يك چيزيو فراموش كردي. چارچوب، انسان نمي‌سازه. انسانه كه به چارچوب معنا مي‌ده. اگه قرار بود صرفِ قانون داشتن، آدم‌هارو بزرگ كنه، همهٔ آدم‌هاي منظم، نابغه بودن. - پس ميگي اشتباه مي‌كنم؟ + ميگم داري ابزار رو با مقصد اشتباه مي‌گيري. چارچوب، فقط يك عصاست؛ قرار نيست تا آخر عمر بهش تكيه كني. اگر هر روز براي نفس كشيدن هم از خودت اجازه بخواي، ديگه رشد نكردي... فقط مطيع شدي. - ولي من از بي‌نظمي متنفرم. + و از بيش از حد منظم بودن هم. - ... + تو روح آزادي داري. براي همين هر بار كه خودت رو داخل يك قفس مي‌ذاري، بخشي از وجودت آروم‌آرم خاموش ميشه. پيشرفت، جنگ با خودت نيست؛ همكاري با خودته. - پس راهش چيه؟ + جهت داشته باش، نه زنجير. هدف داشته باش، نه قفس. بعضي روزها بنويس، بعضي روزها طراحي كن، و بعضي روزها فقط زندگي كن. باور كن، انساني كه با خودش در صلحه، خيلي دورتر از كسي ميره كه هر روز خودشو مجبور به دويدن مي‌كنه. - يعني... لازم نيست هر لحظه خودمو در چارچوب نگه دارم؟ + نه. چون درخت‌ها با كشيده شدن به آسمون رشد مي‌كنن، نه با تنگ‌تر شدن گلدونشون. مراقب باش اونقدر براي رسيدن به نسخهٔ بهتر خودت نجنگي كه وقتي رسيدي، ديگه چيزي از خودت باقي نمونده باشه.