‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

اونجا ميتوني ساعت‌ها ميون مه قدم بزني، بدون اينكه حتي يك قدم به مقصد نزديك‌تر شده باشي. اونجا زمان معناشو از دست ميده و سكوت، بلندتر از هر فريادي حرف ميزنه. هر خيابون، هر راهروي تاريك و هر درِ نيمه‌باز انگار منتظر چيزي نيست؛ منتظر خودته. اونجا هيچ‌كس نمياد نجاتت بده، چون قرار نيست با يك هيولا بجنگي؛ قراره با تموم چيزهايي روبه‌رو بشي كه سال‌ها از خودت پنهون كردي. ترس، اونجا يك احساس نيست؛ يك آينه‌ست. آينه‌اي كه نه چهره‌ات، بلكه روحتو نشون ميده. به خاطر همينه كه هر كسي اونجارو تجربه ميكنه، با نسخه‌اي متفاوت از خودش روبه‌رو ميشه. چون اون مكان، هرگز يك داستان واحد تعريف نميكنه؛ بلكه داستانیو روايت ميكنه كه سال‌ها در سكوت، داخل قلب خودت دفن كرده بودي. دردناك‌ترين حقيقت این شهر همينه... اينكه بعضي مكان‌ها براي گم كردن آدم‌ها ساخته نشدن؛ براي پيدا كردن حقيقتی ساخته شدن كه انسان تموم عمرش از ديدنش فرار ميكنه. به سایلنت هیل خوش اومدي...

احتمالا فقط منم که روم نمیشه از کسایي که یه نوع آیتم دارن درخواست کنم به منم بدن.