‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

خبر نداري

شغل چی

نه بابا

منم که شاغل

بح بح

۹۰ درصد کلاس هم تورك بودن

کلا همه کاره داشتیم تو کلاس

ورزشکار دادیم هنرمند داریم خیاط داریم نوازنده داریم

بد نبود یه نفر کتاب دستمو دید سکوت بره ها چون معلم داشت حرف میزد من غرق درش بودم اومد گفت چیه منم گفتم هنیبال برو ببین 💋

مدرسه خوش گذشت؟

سلااااام

همگي موفق باشید.

وقتی آدم می‌فهمه پشت هر تصویر و هر انتخابی چه فکری بوده، بعضی قسمت‌ها معنای متفاوتی پیدا می‌کنن.. فکر می‌کنم چیزی که برای من بیشتر از همه قابل توجه بود اینه که شما احساس رو مستقیماً توضیح ندادید و گذاشتید مخاطب خودش از بین تصاویر و جمله‌ها بهش برسه، شاید به همین دلیل بود که من هم موقع خوندنش برداشت خودم رو داشتم و بعد از توضیحات شما متوجه شدم بعضی چیزها دقیقاً با چیزی که در ذهن شما بوده هم‌جهته.. در کل، فکر می‌کنم شعر وقتی ارزشمندتر می‌شه که فقط برای خودِ نویسنده معنا نداشته باشه و هر مخاطب بتونه چیزی از خودش داخلش پیدا کنه.

ممنونم که فقط شعر رو نخوندید؛ چیزي که پشتش بود رو هم دیدید.

اما اینکه شما تونستین دقیقاً همون لایه‌اي رو ببینین که قصد داشتم پشت کلمات پنهونش کنم، براي من واقعاً ارزشمند بود.

حتي اون بلاتکلیفي میونِ امید و پذیرفتنِ پایان هم کاملاً عمدي بود؛ چون خودِ احساس، براي من هنوز به یك پاسخ قطعي نرسیده، یا هنوز امید داره.

پاییز، برگ‌ها، کوچه و غبار براي من صرفاً تصویرسازي نبودن – حتي با اینکه من حرف هامو به طرز تصویرسازي در ذهنم بیان میکنم و هرروز خدا درحال شبیه‌سازي مسائل زندگیمم؛ هرکدومشون بخشي از چیزی بودن که نمیخواستم مستقیم به زبون بیارم.

راستش چیزي که بیشتر از خودِ تعریفت براي من جالب بود، این بود که تقریباً تموم چیزهایي که گفتين، همون چیزهایي بودن که حین نوشتن در ذهنم میگذشتن؛ فقط شاید خودم نتونسته بودم به این وضوح بهشون نگاه کنم.