‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌 🦇

بعد از مرگم مثل انیشتین ببرید رو مغزم تحقیق کنید🗣

ولي چه خواب هایي که نمیبینه-

بچم از دسته کمیاباست.

جالبه بدونید بر اساس یکي از پژوهش‌هاي بین‌المللي سال ۲۰۲۴ آخرین باري که از +۵۰۰۰ مردم تست گرفتن، در این برآورد، هایپرفانتازیا تقریباً هفت برابر آفانتازیا گزارش شده بوده. یعني تنها ۰.۹٪ از اون همه آدم آفانتازیا داشتن.

-

لیلیلیلیلی

از کشفیات امشب:به لطف مادر عزیزم فهمیدم آفانتازیا دارم:)

دوباره ۲۹۰ شدیم. خوش اومدید. (چرا نمیرسیم ۳۰۰-)

از اینکه تا پایان این پژوهش همراهم بودین و براي خوندن این مطالب وقت گذاشتین، صمیمانه سپاسگزارم. شبتون خوش.

و در اينجا، بالاخره بخش علمي پژوهش به پايان مي‌رسد؛ اما موضوع همچنان ظرفيت تأمل بيشتري دارد. اگر به جنبه‌هاي فلسفي اين بحث علاقه‌مند باشيد، مي‌توانيم در فرصتي ديگر به پرسش‌هايي دربارهٔ ماهيت ذهن، آگاهي، واقعيت و نسبت جهان دروني انسان با جهان بيروني بپردازيم؛ پرسش‌هايي كه شايد پاسخ قطعي و ساده‌اي نداشته باشند، اما ارزش انديشيدن دارند.

و در نهايت، سؤالِ آخر:

اگر انسان از همان ابتدا هيچ توانایي‌اي براي تخیل نداشت، جهان امروز چه شكلي بود؟ آیا هنوز مي‌توانستیم رؤيا بسازيم، آينده‌اي متفاوت را تصور کنيم، به خلق آثار هنري بپردازيم یا حتي براي چيزي که هنوز وجود ندارد تلاش كنیم؟ به نظرتان اگر تخيل از زندگي انسان حذف مي‌شد، چه چيزي بيش از همه تغییر مي‌كرد؟ و اساساً، جهان بدون تخيل چه معنایي مي‌توانست داشته باشد؟

و در نهايت، سؤالِ آخر: اگر انسان از همان ابتدا هيچ توانایي‌اي براي تخیل نداشت، جهان امروز چه شكلي بود؟ آیا هنوز مي‌توانستیم رؤيا بسازيم، آينده‌اي متفاوت را تصور کنيم، به خلق آثار هنري بپردازيم یا حتي براي چيزي که هنوز وجود ندارد تلاش كنیم؟ به نظرتان اگر تخيل از زندگي انسان حذف مي‌شد، چه چيزي بيش از همه تغییر مي‌كرد؟ و اساساً، جهان بدون تخيل چه معنایي مي‌توانست داشته باشد؟

البته بايد توجه داشت كه اين تمرين‌ها تضميني براي افزايش چشمگير وضوح تصاوير ذهني يا تغيير آفانتازيا به هايپرفانتازيا نيستند. هدف اصلي آن‌ها، پرورش خلاقيت، توجه و مهارت‌هاي شناختي مرتبط با تخيل است؛ نه واداركردن همهٔ ذهن‌ها به تجربه‌اي يكسان. در نهايت، شايد مهم‌ترين دستاورد اين بررسي، نه صرفاً شناخت دو سوي طيف تصويرسازي ذهني، بلكه پذيرفتن اين حقيقت باشد كه جهان دروني هر انسان، ساختار و كيفيت خاص خود را دارد.

اما اگر بخواهيم توانايي تخيل و مهارت تصويرسازي ذهني خود را پرورش دهيم، چه كارهايي مي‌توانيم انجام دهيم؟ يكي از راه‌ها، تمرين آگاهانهٔ تصويرسازي است؛ براي مثال، مي‌توانيم شيئي ساده مانند يك سيب را انتخاب كنيم و به‌تدريج رنگ، شكل، بافت، سايه و جزئيات آن را در ذهن بازسازي كنيم. مطالعهٔ داستان و توصيف‌هاي ادبي، مشاهدهٔ دقيق محيط اطراف، طراحي و نقاشي، نوشتن داستان‌هاي كوتاه و حتي تلاش براي بازسازي ذهني صحنه‌هاي يك خاطره نيز مي‌توانند فرصت‌هايي براي درگيركردن و تمرين اين توانايي فراهم كنند. همچنين مي‌توانيم به‌جاي عبور سريع از تجربه‌هاي روزمره، به جزئيات حسي آن‌ها توجه بيشتري نشان دهيم؛ به صداها، بوها، رنگ‌ها، بافت‌ها و احساساتي كه معمولاً بي‌تأمل از كنارشان مي‌گذريم.

بررسي آفانتازيا و هايپرفانتازيا نشان داد كه انسان‌ها الزاماً جهان دروني خود را به شيوه‌اي مشابه تجربه نمي‌كنند. برخي هنگام تصور يك منظره، تصويري روشن و سرشار از جزئيات در ذهن مي‌سازند؛ برخي تصويري مبهم‌تر دارند و بعضي نيز ممكن است اساساً تصوير ديداري ارادي‌اي تجربه نكنند. بااين‌حال، اين تفاوت به‌تنهايي نشان‌دهندهٔ برتري يا ضعف ذهني، هوش يا خلاقيت افراد نيست. هر ذهني مي‌تواند مسير متفاوتي براي يادآوري، انديشيدن و آفرينش داشته باشد؛ مسيري كه شناخت آن، دريچه‌اي تازه به سوي درك پيچيدگي‌هاي شناخت انسان مي‌گشايد.

در پايان اين پژوهش، مي‌توان به اين دريافت رسيد كه تخيل و تصويرسازي ذهني، با وجود ارتباط نزديكي كه با يكديگر دارند، مفاهيمي يكسان نيستند. تخيل قلمرويي گسترده‌تر از توانايي ديدن تصاوير در ذهن دارد و مي‌تواند انديشه، خلاقيت، پيش‌بيني و ساختن موقعيت‌هاي فرضي را نيز دربرگيرد. تصويرسازي ذهني، در مقابل، به بازآفريني تجربه‌هاي حسي در غياب محرك بيروني مربوط مي‌شود؛ توانايي‌اي كه شدت و وضوح آن در افراد مختلف تفاوت دارد.