Gözlerinde

‏رنجی که به زبان نمی‌رسد، به بدن می‌نشیند. ‏بیماری‌های روان ‌تنی، نامه‌هایی هستند که به مقصد نرسیده‌اند.

همیشه لبخند زدن آسون تر بوده تا اینکه توضیح بدم چرا ناراحتم.

ME & WHO?

یه بار یه نفر بهم یه نصیحتی کرد که: اگر دلت می‌خواد بری بدوئی، برو. منتظر پیدا کردن همراه نباش. دیر یا زود، شاید بار پنجم، شاید بار بیستم، آدم‌هایی که مثل خودت فکر می‌کنن، خودشون سر راهت قرار می‌گیرن. تازه چند وقت پیش فهمیدم این حرف فقط درباره دوئیدن نیست؛ تقریباً برای همه‌چیز توی زندگی صدق می‌کنه.

‏یه عزیزی می‌گفت‌: ‏"بعضی وقتا تو واسش آدم درستی هستی؛ ولی اون هنوز واسه داشتن آدم درست، آماده نیست." ‏مدت ها بود یه جمله اینقدر به دلم ننشسته بود

درباره‌ی مدیریت اضطراب قشنگ می‌گفت: «پرنده روی شاخه می‌شینه نه با این اطمینان که شاخه نمی‌شکنه، بلکه با این اطمینان به خودش که اگرم شاخه بشکنه اون بلده پرواز کنه.»