Gözlerinde

اونایی که روحشون به‌هم متعلق باشه، هرچقدرم دنیا بازیشون بده و از هم دور بشن، بازم به هم برمی‌گردن و تهش به هم‌دیگه ختم می‌شن..

گاهی بزرگ‌ترین ظلمی که در حق خودمان می‌کنیم، «مقایسه کردنه» خودمون رو با کسی مقایسه می‌کنیم که مسیرش رو ندیدیم چراغ قرمزهاشو ندیدیم فرسودگی ماشینش رو ندیدیم پیچ‌های جاده‌ زندگیشو ندیدیم و حتی مسیرش با ما متفاوته

ولی معلم شیمی راست میگفت: پیوندهای قدیمی با شکل‌گیری پیوندهای جدید می‌شکنند. ما گوش نکردیم...

‏مود الانم اونجايه كه صادق هدايت تو كتاب بوف كور ميگه؛ حس ميكردم كه اين دنيا براى من نبود! براى يک دسته آدمهاى بى حيا، پررو، گدامنش ، نامرد و چشم و دل گرسنه بود...

وقتی یه آدم عاقل و پخته می‌شه، اولین چیزی که کنار می‌ذاره خودنماییه.

بعد از هر خوشحالی کوچک، از خودش می‌پرسید آیا این خوشحالیِ کوچک در این‌روزها،‌ خیانت به آنچه رخ داده نیست؟ و سپس می‌گریست.

هیچ‌کس نمی‌تونه تا ابد دو چهره داشته باشه؛ یه چهره برای خودش و یه چهره برای مردم. آخرش دستش رو میشه و خود واقعیشو بقیه می بینن

وقتی باورهات رو نسبت به یه نفر از دست می‌دی، حتی دیگه دلت نمی‌خواد باهاش دعوا کنی. نه خشمی باقی می‌مونه، نه میلی برای توضیح خواستن... پایان واقعی معمولاً با سروصدا و درگیری اتفاق نمیفته ، بلکه به‌صورت تدریجی، در درون ما و با یه خلأ شکل می‌گیره

‏چرا بجای سنگ‌ روی اموات درخت نمیکارن؟ خیلی جالب میشه که بدونی بعد مرگ تبدیل میشی به چوب و برگ و سبزینه و دوباره یه روزی به سمت آفتاب بالا میری.

آن‌ها از زن بیدار می‌ترسند. از زنی که می‌خندد، می‌رقصد، انتخاب می‌کند و اجازه نمی‌گیرد. چون زن آگاه فقط زندگی نمی‌کند مرزهای کهنه را می‌شکند و جهان را از نو معنا می‌کند.