Me and music against the world.

آدما وقتی درمورد چیزی که دوسش دارن حرف میزنن، زیباتر میشن.

من ثبت کردن را دوست دارم. همه چیز را ، هر پیام،هر حرف،هر لبخند،هر قاب،هرچیزی که روزی تجربه شده و از کنار ما گذشته است. چیزهایی برای مرور.

من واقعا رو ادبیاتی که یکی موقع حرف زدن باهام استفاده میکنه حساسم، چرا قابل درک نیست برای یسریا؟

حسی که از آدما می‌گیری تو ذهنت می‌مونه نه خودِ آدما.

این آهنگ منو میبره تو بالکنی که ۳ صبح با دوستای صمیمی نشستیم و چای به دست داریم حرف میزنیم.

انگار همیشه یچیزی هست که باید باشه، ولی نیست.

خواهش میکنم منو به جایی ببر که ستاره‌ها خیلی نزدیک و آدم‌ها خیلی دور باشن.