ɴᴏᴛʜɪɴɢ

عجب الماسی ساخت این قفس ازم !

سکوت من نشونه‌ی آرامش نیست. گاهی آدم اونقدر حرف برای گفتن داره که دیگه نمی‌دونه از کدوم درد شروع کنه.

سکوت من نشونه‌ی آرامش نیست. گاهی آدم اونقدر حرف برای گفتن داره که دیگه نمی‌دونه از کدوم درد شروع کنه.

یه مدت طولانیه دارم نقش آدمی رو بازی می‌کنم که حالش خوبه. انقدر خوب بازی کردم که بعضی وقتا خودمم یادم میره قبل از این همه تظاهر، واقعاً چه شکلی بودم.

یه مدت طولانیه دارم نقش آدمی رو بازی می‌کنم که حالش خوبه. انقدر خوب بازی کردم که بعضی وقتا خودمم یادم میره قبل از این همه تظاهر، واقعاً چه شکلی بودم.

یه جایی از زندگی، دیگه نه منتظر کسی می‌مونی، نه از رفتنش ناراحت می‌شی. فقط نگاه می‌کنی... و با خودت می‌گی: «خب، اینم یکی دیگه که ثابت کرد نباید به موندن هیچ‌کس عادت کرد.»

تابستان به ایستگاه پایانی رسید اما سوز آن زمستان دردناک هنوز هم با ماست.

من به تو پناه آوردم ولی تو من رو بیرون انداختی

ادمین کسی بود پیام بده

(جهت تکست گذاری و...)

بیدار؟

خیلی وقتا فک میکنم اگه توام اندازه من دوستم داشتی چقدر میتونستیم رابطه خفنی رو تجربه کنیم و چقدر من میتونستم راحت احساساتمو نشون بدم،چقدر می‌تونستم قربونت برم و چقدر راحت میتونستم واست ذوق کنم.

حرفاتون قشنگه ولی اعتبار نداره مثل حرفای پا منقل!

بدبختیم اینجاس که هیچیو نمیتونم کاملِ کامل کنم. فیلمو بیست دیقه مونده دراپ میکنم. کتابو نصفه میخونم. نقاشیام نیمه کاره میمونه. مسئله رو تا وسطش حل میکنم. مراحل شروع یه برنامه جدید رو تا اخرش نمیرم. به مشکلاتم تا یه جایی رسیدگی میکنم ازونجا ببعد تخمم میگیرم و به عنوان یه ذهن کمالگرا فکر کردن به اینهمه نقص در طول روز روانیم میکنه

ولی تو نمی‌دونی چقدر توی ذهنم باهات حرف زدم