ɴᴏᴛʜɪɴɢ

بهترین راه برای اینکه قلبت نشکنه،اینه که وانمود کنی قلبی نداری.

میان آن‌همه سیاهی، او برای من آبی بود.

عاشق ترک کردن اون دسته از آدماییم که فکر میکنن من همیشه هستم و این باعث میشه هرطور دلشون می‌خواد باهام رفتار کنند.

متاسفم که تو گاهی غمگینی و دستای من ازت دورن.

اینجا گوش های مردم شعار پسندن..

اینجا گوش های مردم شعار پسندن..

اندکی صبر،‌ زمین میچرخد.

انقد گریه کردم پروانه‌های دلم غرق شدن .

یه بار جوون بودیم نچسپید اونم.

از اون آدمایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم. دیگه نه توان آدم های بلاتکلیف رو دارم، نه رفاقت های یکی دوروزه، نه امیدواری که تهش به هیچی میرسه، نداشتن خیلی چیزا بهتر از نصفه و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدما.

در نزن, رفته ام از خویش کسی منزل نیست!

هیچ اندوهی تمام نمی شود اما همه چیز می گذرد.

سمنان هم وجود داشت، هم وجودشو؛

‏کاش پری دریایی بودم. زیبا، افسانه‌ای، رها تو اقیانوس و دور از موجودات دوپا.

و عمر در این تنگنای بی‌حاصل چه کاهل می‌گذرد!

از خودتون انسانیت به جا بذارید نه انسان ، تولید مثل رو که هر جونوری بلده

‌ ریشه داران را هراسی از هجوم باد نیست!‌

پیشِ چشم همه از خویش یَلی ساختم؛ پیشِ چشمان تو اما سپر انداختم.