سالن اجتماعات ଳ 𝅄

مانند رودی که از کنار سنگی میگذرد، من هم از کنار تو گذشتم، آهسته و بی حرف. بی آنکه چیزی از دهانم خارج شود و اعتراضی کنم تو را رها کردم و رفتم با تمام آن خاطره های ارزشمند با تمام آن رویا هایی که در سرمان برای آینده می‌پروراندیم، تورا رها کردم و رفتم؛ میدانم که کارم به دور از انسانیت و دوست داشتن بود ولی نمی‌توانستم آسیبی که به روح من وارد میکنی را نادیده بگیرم، نمی‌توانستم بی توجه باشم به آن همه احساس ناکافی بودن و ترس از دست دادن برای همین رهایت کردم چون درد هایی که از سمت تو بود بیشتر از علاقه‌ات بود.