Misty Moon

آرزوی درک شدن از جانب خانواده برام شد یه آرزوی محال.

حسی که هر شب قبل خواب تجربه میکنم :

‏آدمیزاد تا عمر داره برای بعضی از اتفاقات همیشه غمگین می‌مونه.

از چی نمیتونی مووآن کنی عزیزم؟ از محبتی که نمیکرد؟ از تلاشی که نکرد؟ از عرضه‌ای که نداشت؟ از آرامش و امنیتی که بهت نمیداد؟ از احساس کافی بودنی که بهت نمیداد؟ از چی؟

Girl to girl : برای پسری که از ریملت ارزون تره گریه نکن.

درموردش باید با دوستم مسخرت کنم تا حالم خوب شه‌‌‌.

ولی من دقت کردم آدما وقتی از چشمت میوفتن زشت‌تر می‌شن.

بدون اينكه مامان باباهامون چیزی بفهمن، چه ضربه هاى روحى و چه شبايى رو پشت سر گذاشتیم. ولى اونا فكر ميكنن ما بى خيال و بى مسئوليتيم.

باگِ زندگی؟ اونجا که میبینی آدمِ مورد علاقت کلی ازت دوره.

هروقت تونستی موقع عصبانیتت هر حرفیو نزنی، دلشو نشکونی، اونموقع می‌تونی ادعا کنی طرفتو واقعا از تهِ دل دوست داری. وگرنه موقع خوشحالیو نرمال بودن عابرِ تو خیابون هم مهربونه.

چجوری ببخشمت؟ تو اون شب دیدی چقدر ازت ناراحتم و هیچ کاری نکردی.

چمیدونم، مثلاً برام آهنگ بفرست و بگو وقتی شنیدم یاد تو افتادم.

حسی که به دخترا دارم :

وقتی ذوقمو کور کردی دیگه هرکاریم که کنی، من قرار نیست هیچوقت اون آدم قبلی بشم.

اونی که داشت تموم می‌شد من بودم نه غمام.

تو حرف زدن افتضاحم، امیدوارم بتونی چشامو بخونی.

‏من بسیار آدمِ "پیام نداد حتما نمی‌خواد در ارتباط باشیم پس منم مزاحمش نمیشم" ای هستم.

قبول دارید همیشه فاصله گرفتن دردسرش کمتره بچه‌ها؟ پس رها کنید بره.