𓇼
Open in Telegram
👙☀️🥥 ⋆.˚ 𓆉 𓆝 𓆡⋆.˚ https://t.me/helma9bot
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
1 438
Subscribers
-1324 hours
+317 days
-17230 days
Posts Archive
1 437
وگر از برایت برای سنگ صبور سخن گویم به انتها نمیرسد که سنگ بزرگ میشود و میشکند…حتی به پایانش نمیرسد که به سنگ بگویم:(ای سنگ حال تو میشکنی یا من بشکنم…) سنگ از دل خورد شده ی من خود به خود میشکند…
نمیدانم تا کی به امید دوباره بوسیدن لبانت بر سیگار بوسه بزنم…و تا کی با قهوه معاشقه کنم تا بیایی…نمیدانم چقدر با گریستن ابر ها بگریم تا صدای هق هق خویش به پرده ی گوش هایت را به لرزه در بیاورد و عشق مرا باور کنی…نمیدانم چقدر لبان خود را به خون بکشم تا با بوسه ات زخم آنها را بهبود ببخشی…
اما من برای همه ی این ندانستن ها صبر میکنم…برای تمامی این *کی میشود* ها انتظار میکشم و خیال نکنی که لحظه ای از این انتظار خسته خواهم شد…کاش به خیالات گذشته ام بازگردیم و خویش باز به خیال خود تورا سنگ صبور خود بینم…اگه باز سنگ صبور خویش شوی سوگند یاد میکنم وقتی از من آن سوال را بپرسی میگویم من خورد شوم تا تو نشکنی…نمیگذارم تو خاری در پایت رود اما…برگرد جان دلم…آخر تا کی دلت از آتش گرفتن من ارام میگیرد تا بازگردی؟آخر تا کی جلویت از بین روم تا این پرده ی حیای دوری ات را بدری و باز به آغوش من پناه بیاوری…همه گمان میکنند تو دگر برای من تمام شده ای…اما خب کس چه داند خاکستر در دل من هنوز داغ است…هنوز میسوزد و هر بار که تورا با نامحرم دیگری مینگرد آتشش بیشتر و بیشتر میشود…چه دانم کی میایی اما تا آن موقع لبان هیچ بشری را مهمان لب هایم نخواهم کرد…میشوم دیندار دین تو…عاشق خدایم میشوم و تورا ستایش میکنم تا روزی که یا مرگ یا امدنت لبان مرا به لبانت نرساند هیچ نامحرمی حتی دستش هم به من نخواهد خورد…
بیا دوباره در زیر باران دست بر دست یکدیگر قدم بزنیم…با چشمانم چشمانت را ستایش کنم و تو لبانم را بنگری…بوسه های عجیب و غریبِ مستی را آغاز کنیم…بوسه هایی که انتها نداشته باشد…
بیا ناپلئونم باز سنگ صبور من باش و بگذار باز برایت خورد شوم…
1 437
Luv or ego
عشق و غرور همانند دو بندباز ماهر بر روی یک بند… هر دو ماهر و خبره در کار خود اما سر انجام کار آنها سقوط است حال بایستی بند بازی هر یک را نظاره کرد و میان آنها یکی را به سقوط و دیگری را به ادامه ی بازی وادار کرد. گر غرور تنها بر بند حکومت کند و عشق منجر به سقوط شود، چشمان آدمی دگر برق و شوق ندارد دگر هیچ تپش قلبی ندارد اما همیشه سرش بالاست زیرا که شخصیتی که برای خود ساخته است بخاطر هیچ کس و هیچ چیزی خراب نشده است و همچنان سرجایش با اقتدار و سر بلندی قرار دارد.اما پس حس زندگی چه میشود شخصیتی که انقدر زهر مار باشد که عشق را بکشد آخر، سر آخر زندگانی اش با غرور مضحک تر از اقتدارش چه میشود؟
اما گر غرور ببازد و عشق بر بند به رقص در بیاید قلب تپش خود را دارد چشم ها برق عاشقی خود را دارند اما، اگر تهش عشق شکست بخورد چه؟ آن گاه است که غرور با پوزخندی مضحک به عشق میخندد و میگوید آری تو مرا شکست دادی به قیمت نابودی وجود سر شار از زندگی ات…اما اخ که اگر بشود رقص عشق به آتش در بیاید و پیروز شود، آن گاه معشوقی در کنار توست که با عشق به او مینگری قلبت به نام و یاد او پمپاژ خون میکند و غرور تمام احساساتت را سیاه رنگ نکرده است…
حال من چهار بندبازیم به روی یک بند…تو،عشق و غرورت. من، عشق و غرورم.حال باید چه کرد من بار جلوی حرکت بعدی غرور را گرفته ام اما تو چه؟ قدمی برای خویش برداشتی؟تا حداقل امکان آن را داشته باشم غرور را حذف کنم…
نمیشود جانکم یا تو هم قدم بردار به روی این بند یا من تو و غرور و بندت را به یک باره رها و شمارا راحت میگذارم.
