Hiraeth

نمیدونم؛ گاهی دوست دارم فقط روزها بگذرن، نه بخاطر اینکه حس میکنم جلوتر خبر خاصی هست یا هرچی، اصلا به این موضوع فکر نمیکنم. فقط دوست دارم این روزها پشت سرهم به سرعت بگذرن، روزهایی که نه معنایی دارن و نه خودت مجالی برای معنا بخشیدن بهشون داری ...

#هنر_من 🖊

این روزها هم بشدت دلتنگ یه صحبت عمیق هستم. خستم از حرفهای بیخود و بی‌سر و ته !

اینو دوره کرونا کشیدم. چند وقتی رفتم شهر خودمون یه بازه خیلی کوتاه برای وقت گذرونی یه کلاس نقاشی ثبت نام کردم و اون روزا کلی مسیر سر بالایی رو از کلاس برمیگشتم خونه مادربزرگم و تو همون کلاس با یه نفر دوست و هم صحبت شدم و از اون موقع مسیر رو باهم برمیگشتیم خونه هامون. همون صحبت های کوتاه ولی عمیق دل من رو توی اون روزهای سرد زمستون، گرم نگه میداشت‌. دلم گاهی از اون قدم زدن های طولانی و صحبت های عمیق میخواد . این نقاشی هم من رو یاد اون شبها میندازه

#هنر_من

از فانتزیام بخوام بگم براتون یکیش اینه دوست داشتم میشد مثلا تو یه پمپ بنزین یه جاده منتهی به کوهستان شیفت شب کار میکردم تو هوای خنک :))))))))

از سری تمرین های اتود زنی

یه سری هم پارسال سعی کردم همین طرحو با راپید تمرین کنم

داشتم فکر میکردم گریه کردن و حتی دل نازکی داشتن، از قضا خصلت آدم های قوی هست؛ کسی که با روزگار دست و پنجه نرم میکنه و از همه دالان های تاریک زندگی عبور کرده و همه جوره زندگی بهش سخت گرفته ، همچنان سرپا می‌مونه و عاشق موجودات زنده و ظرافت‌هایی رو میبینه که دیگران از درکش عاجز هستن و حتی اونجایی که نیاز داشته باشه گریه میکنه چون به اندازه کافی قوی هست ...

″پنجره ها و آدمها و داستاناشون″

کسی چه میدونه، شاید منم یه روزی دوباره عاشق بشم ...

این حس رضایت درونی خیلی چیز مهم و حیاتی هست‌. رضایت درونی که نداشته باشی یه کاخ مرمر تو نیاوران هم بهت بدن باز میخوای حرص بزنی برای همه چی و زندگی رو به کام خودت و بقیه تلخ میکنی‌. ولی این آرامش خاطر و رضایت درونی یه چیز عجیبیه، باعث میشه در لحظه زندگی کنی و تمرکزت رو بزاری روی بقیه اولویت‌هات. چه اون موقع که از یه اتاق چند متری شروع کردی و چه موقعی که برسی به اون بالاها.

اینارو دوره کارشناسی سر کلاس درس یه گوشه برای خودم انجام داد. #هنر_من

چند ماه قبل از اینکه کار با خودکار رو استارت بزنم

#هنر_من

وقتی تو تنگنا قرار میگیرم و احساس میکنم روزگار دور تا دور من رو با نحسی و پلیدی محاصره کرده، ناخودآگاه یاد یه مصرع کوتاه و به ظاهر معمولی از محمود درویش میوفتم و گاهی با خودم زمزمه اش میکنم : محاصره ات را محاصره کن ... گاهی هم یاد شفیعی کدکنی میوفتم که میگه: شب غارت تتاران همه سو فکنده سایه تو به آذرخشی این سایه ی دیوسار بشکن

فکر کنم دیگه کم کم به انتهای کار نزدیکیم