RAMBO

شانه ات را دیر آوردی سرم را باد برد خشت خشت و آجر آجر ، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد از غزل هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت های روشن و شعله ورم را باد برد با همین نیمه ، همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه ی عاشقترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد...

فروغ درباره عشق خیلی زیبا می‌نویسه: انگار که من از جایِ بریدگیِ زخمی در تنِ تو‌ روئیده‌ام...

الان چند ماهه که میخوام «ازفردا‌دیگه‌‌بهت‌فکر‌نکنم!»...

[هنوزم دوست دارم! اما هر جور ک نگا میکنم میبینم دیگه واسه یه رابطه دونفره نمیتونم ینفره تلاش کنم]...

تو کی بودی که حَتی غُصه نَبودنت هَم قشنگ تر از بودَن بَقیس!...

اونجا که چاووشی میخونه: تو حصارِ بغلت، زندگی به کاممه همه چیت مال منه، سندش به ناممه...

اونجا که ابی میخونه: خواستنِ تو برای من، فراتر از روح و تنه🤍...