سرزمین بی نقشه

نمی‌دونم این نامه رو از کجا شروع کنم، چون بعضی آدم‌ها رو نمی‌شه با چند جمله تعریف کرد. بعضی‌ها شبیه حس امنی هستن که وقتی همه‌چیز به‌هم می‌ریزه، فقط یادشون می‌افتی و دلت آروم‌تر می‌شه. خواستم فقط یه بار بهت بگم که حضورت، خیلی بیشتر از چیزیه که خودت فکر می‌کنی. شاید خودت ندونی، اما گاهی یه پیام ساده، یه لبخند، یا حتی چند دقیقه هم‌صحبتی با تو، می‌تونه حال یه نفر رو از زمین تا آسمون عوض کنه. ممنونم که خودتی. ممنونم که برای مهربونی‌هات دلیل نمی‌خوای، برای موندنت منت نمی‌ذاری و برای دوست داشتن، حساب و کتاب نداری. اگه یه روز دنیا زیادی خسته‌ات کرد، اگر احساس کردی کسی زحمت‌هایی که کشیدی رو نمی‌بینه، یادت باشه یه گوشه از این دنیا، یه نفر هست که از ته دل براش ارزشمندی. شاید همیشه گفته نشه، اما بعضی قدردانی‌ها توی سکوت زندگی می‌کنن. آرزو می‌کنم هر غمی که بی‌صدا روی شونه‌هات نشسته، راه برگشتش رو پیدا کنه. آرزو می‌کنم هر دعایی که یواشکی زیر لبت زمزمه کردی، یه روز قشنگ‌ترین جواب ممکن رو بگیره. و آرزو می‌کنم هیچ‌وقت مجبورت نکنن برای اثبات خوبی‌هات بجنگی؛ چون آدم‌های واقعی، ارزش تو رو بدون توضیح هم می‌فهمن. اگر روزی از خودت ناامید شدی، این نامه رو دوباره بخون و یادت بیار که بودنِ تو، برای بعضی آدم‌ها یک نعمت بی‌صداست؛ نعمتی که شاید کمتر درباره‌اش حرف بزنن، اما نبودنش را با تمام وجود حس می‌کنند. مراقب قلب قشنگت باش، مهدیه... دنیا به آدم‌هایی مثل تو، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی، احتیاج داره.🩶