𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓

نمی‌دونم چطوری باید درباره‌ی این سناریو حرف بزنم، وقتی هنوز یه گوشه از ذهنم درگیرشه. بعضی غما رو نمی‌شه توضیح داد، فقط می‌شه حسشون کرد… و این دقیقاً از همون قصه‌ها بود؛ از اونایی که تموم می‌شن، ولی یه چیزی ازشون توی آدم جا می‌مونه. انگار یه تیکه از قلبت رو لابه‌لای کلماتش جا می‌ذاری و تا مدت‌ها نمی‌تونی پسش بگیری. قشنگ بود، نه از اون قشنگی‌هایی که لبخند میارن، از اونایی که آدم آرزو می‌کنه کاش هیچ‌وقت مجبور نبود انقدر درد رو بفهمه. واقعاً نمی‌دونم چطور می‌شه این‌همه احساس رو توی یه سناریو جا داد، ولی تو تونستی. و این، خودش یه جور خاص از هنره.

من هنوزم دارم عذاب می‌کشم و این عذاب بی تو بودن تمومی نداره!