𝐌

‏از نسلى كه توشم متنفرم. از لاس زدن بى نتيجه, از خيانت كردنا، از تعهد نداشتن، از همش عوقم ميگيره.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها مادرجنده و حسودن دیگه بعد از اون سعی میکنی همه‌چیزو private نگه داری.

فک کردی میتونی منو ناراحت کنی؟ بدبخت؛ من خودم همیشه ناراحتم

کاش میشد من نگم ولی تو بفهمی.

‏هیچ‌کس از من مراقبت نکرد، مثل تکه یخ عریانی وسط آفتاب داشتم ذره ذره آب می‌شدم و حتی یک نفر هم حواسش به من نبود! سرسخت به نظر می‌‌رسیدم و می‌شد روی من حساب کرد؛ در حقیقت اما شکننده‌تر از آنی بودم که زیر آن‌همه فشار و اندوه، یکه و تنها مقاومت کنم و نشکنم. به ظاهر ایستاده‌بودم، اما از درون، مدت‌ها بود که فرو ریخته بودم...

اکسم وسط فالووراش.

من دوست نداشتم؟ من تورو به سلامت روانم ترجیح دادم.

اون خودش نیاز به دوست پسر داشت من به دردش نمیخوردم.

‏تو جات توو کاسه توالت بود ولی منِ ذلیل شده گذاشتمت رو سرم.

ناراحت بودم گفتم خريد كنم شايد حالم خوب شه الان یک گدای ناراحتم.

باگِ زندگی؟ اونجا که میبینی آدمِ مورد علاقت کلی ازت دوره.

من حسای خودمم دیگه جدی نمیگیرم،احساسات بچه‌ی مردم که جای خود داره.