֗ ִ ּ 𝔇ᧉꭑ𑄝𝗇 𝚳𝗈𝗍ꤕᥣ ֶָ֢(یا چک کنید یا لف بدید)

گاهی والدین، آگاهانه یا ناآگاهانه، آرزوهایی را که خودشان هرگز به آن نرسیده‌اند، روی دوش فرزندشان می‌گذارند. آن‌ها تصور می‌کنند چون این مسیر برای فرزندشان «بهتر» است، حق دارند برای آینده‌اش تصمیم بگیرند؛ از انتخاب رشته و شغل گرفته تا سبک زندگی و حتی علایق شخصی. در چنین شرایطی، کودک به‌تدریج یاد می‌گیرد به‌جای شناختن خواسته‌های واقعی خودش، فقط به دنبال جلب رضایت والدین باشد. او ممکن است سال‌ها برای رویایی تلاش کند که هرگز متعلق به خودش نبوده است. نتیجه این است که در بزرگسالی، بسیاری از افراد نمی‌دانند واقعاً چه می‌خواهند، زیرا همیشه در حال زندگی کردن آرزوهای ناتمام دیگران بوده‌اند، نه آرزوهای خودشان.