CYGNUS

چشم انتظار بودن بابت هرمسئله‌ای، باعث میشه اون چیز کلا از چشمم بیفته.

صبح‌هات رو هرچقدر هم خوب و پرانرژی شروع کنی، کافیه یادت بیاد توی ایران و خاورمیانه زندگی می‌کنی؛ انگار همه برنامه‌هات یه‌دفعه به هم می‌ریزه.

هیچکس سرش شلوغ نیست، همه چیز به اولویت برمیگرده.

با آدم‌های درستی در ارتباطم؛ آدم‌هایی که هم باعث می‌شن بفهمم چقدر باارزشم، هم ایرادهام رو بهم می‌گن تا بهتر بشم.

می‌دونم این روزها خسته‌ای، اما یادت نره این روزها قرار نیست تا ابد بمونن. تو قوی‌تر از چیزی هستی که خودت باور داری. فقط کافیه امروز رو پشت سر بذاری، لطفا کم نیار؛ زندگی هنوز چیزهای قشنگی داره که منتظر تو هستن.

یه سری ترس‌ها ریشه کردن توی قلبم که نمی‌دونم چطور باید از بین ببرمشون. فقط می‌دونم اگه یه روزی جلوشونو نگیرم، می‌تونن خیلی دردسرساز بشن.

واقعا زیادی به یه سری از آدم‌ها رو دادم و فکر کردن خبریه. اینکه حس کنن همیشه یکی هست که بیشتر اهمیت بده و بیشتر تلاش کنه، فقط باعث می‌شه بیشتر از چشمم بیفتن.

خداروشکر حداقل امتحان نهایی ندارم.

از ته قلبم دلم می‌خواد یکی بیاد یه تلنگر بهم بزنه و بگه:به خودت بیا دیگه، بسه این همه حال بد و بلاتکلیف بودن.

من فقط می‌تونم برای یک روز آینده برنامه‌ریزی کنم؛ بیشتر از یک روز از من برنمیاد توی این شرایط.

از بیمارستان متنفرم.

تو اون حرفا رو می‌زنی و بعدش آروم می‌شی و حالت خوب می‌شه، ولی من تا ساعت‌ها، حتی تا روزها، توی ذهنم مرورشون می‌کنم و ناراحت می‌مونم.

فقط ولع رسیدن دارین، عرضه نگه داشتنشو ندارین.

امشب بی‌پناه ترینم.

کل راهای ارتباطی جنوب دارن نابود میشن:)

روحم داره تیکه تیکه میشه برای ایران، برای جنوب.

تنها چیزی که میتونم بگم اینه که خداوندِ ایران‌زمین، نگهبانِ جان و آزادیِ مردمانش باشه.

میترسم به خودمون بیایم و دیگه چیزی از ایران باقی نمونده باشه.

+ نترس صبح میشه این شب -صبح هم بشه دیگه فایده نداره.