CYGNUS

چون بالاخره پذیرفتم که بعضی چیزها قرار نیست درست بشن، شاید چون دیگه منتظر هیچ اتفاقی نیستم. چون هر چیزی که باید می‌شکست، شکسته. دیگه نه دلتنگم، نه دلخور. فقط تموم شد.

اون‌قدر حرف نگفته دارم که دیگه نمی‌خوام هیچ‌کدومشون رو بگم، حرف‌هام ته کشیدن نه، فقط مخاطبشون رو از دست دادن.

روز آخری که باهم صحبت کردیم، تیر خلاص رو بهم زدی. بعد از اون دیگه نه ازت عصبانی بودم، نه کلی سؤال توی سرم داشتم و نه دنبال جواب چیزی می‌گشتم. واقعاً دیگه هیچ‌چی. الان آرومم؛ خیلی آروم. همون آرامشی که تمام این مدت دنبالش بودم و بالاخره پیداش کردم.

تو از من آدمی ساختی که حتی دیگه خودم هم نمی‌شناسمش. هیچ‌کس به اندازه‌ی من نمی‌فهمه چه آسیب‌هایی بهم زدی و چقدر تغییرم دادی. قبلاً هر اتفاقی می‌افتاد؛ قهوه‌ام سرد می‌شد، دیر می‌رسیدم، چیزی از دستم می‌افتاد یا کارهام خوب پیش نمی‌رفت یا هرچیز دیگه ای فرقی نداشت چه کوجیک بود چه بزرگ، گریه‌ام می‌گرفت، یادت می افتادم و می‌گفتم ازت متنفرم. اون موقع هم بهت حس داشتم، اما دیگه عشق نبود؛ تنفر بود. الان اما حتی اون تنفر رو هم نسبت بهت ندارم. دقیقاً مثل یه غریبه شدی برام و هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روز به اینجا برسم، اما رسیدم.

تو یادم دادی که تا لحظه آخر به هیچکس اعتماد نکنم، یادم دادی که حرفا خیلی میتونن قشنگ باشن کارا خیلی میتونن قشنگ باشن ولی در نهایت همشون یه بازی باشن برای گول دادنم.

آناهید پریِ جنگلِ؛ یه پری ظریف، کوچولو و دوست‌داشتنی که تموم عمرش با گلا مشغول بوده.

دیگه توی زندگیم انتظار هرکارو هرچیزیو از هرکسی دارم.

شاید تنها چیزی که هنوز منو به ادامه دادن وادار می‌کنه و بهم انگیزه میده، همین آرزو باشه.

وسط درس خوندن بودم که آرزوم مثل یه فیلم اومد توی ذهنم؛ انقدر قشنگ و پر از حس خوب بود به خودم قول دادم که مطمئنم بهش می‌رسم. هیچ‌کس نمی‌دونه اون آرزو چیه، فقط می‌دونم چقدر باارزش و رویاییه؛ اون‌قدر که برای تک‌تک جزئیاتش هم فکر کردم و برنامه چیدم.

بهترین خبر این مدت هلیا و بچه های قشنگش بود.

سردرد دارم با مقداری چاشنیه معده درد.

من عاشق برنامه ها و کارای یهویی ام. بدونه برنامه ریزی و هیجان انگیز.

شما نمی‌تونی چیزی رو که تو وجود یه نفر از قبل وجود نداره طلب کنی. حالا چه از لحاظ مادی ، چه فرهنگی. بپذیرید اینو.