روبرو.

آرزو می‌کنم روزهایت بدون نظرات احمقانه‌ای بگذرند که باعث می‌شوند حس کنی قضاوت شده‌ای یا حالت تهوع بگیری یا از بی‌احساس‌بودن مردم شوکه شوی یا حتی چیزهایی بدتر از این‌ها. آرزو می‌کنم کسی تو را با سکوت یا حتی مسخره‌بازی مهربانانه یا هر چیزی که در آن لحظه نیاز داری، در چاله‌چوله‌های زندگی‌ات همراهی کند.

و شاید من چیزی جز آدم رویا پرداز نیستم، رویای تو رویای بزرگی برای من بود*

من همیشه توی ذهنم معتقد بودم آنطور که باید زیبا نیستم اما تاثیر گذار چرا؛ آدمها با دیدن دست تکون دادن من به بچه ها لبخند میزدند، با خوشحالی به ساز زدن ناشیانه‌ی‌ من نگاه میکردند و سعی میکردند لذت ببرند، از عکس‌هایی که با دوربین معمولی‌ام میگرفتم تعریف میکردند و ازم میخواستند تا به این کار ادامه بدم، وقتی اولین گاز از شیرینی که درست میکردم رو میخورند برای چند ثانیه چشم‌هایشان رو می‌بستند و به این شکل به من نشون میدادند که چقدر علاقه دارند برای آنها بی‌مناسبت شیرینی درست کنم و بهشون هدیه بدم، گربه های روی حیاط معتقدند من برایشان نجات دهنده هستم چون همیشه قبل از خوردن صبحانه اول مطمئن میشوم آنها سیر هستند و من همیشه شانس این را داشتم تا برای زندگی ادمهای دیگر نجات دهنده‌ای کوچک باشم اما برای خودم؟ هنوز خیلی مطمئن نیستم.

کسی که تو امروز دلتنگش شدی،هر روز آگاهانه تصمیم می گیره که تو،توی زندگیش نباشی و این تمام چیزیه که تو نیاز داری بشنوی*

Ego? No I stopped talking to you because you made me feel like I didn't matter.

if you don't like me please don't pretend you do.

ما فقط قراره عبور کنیم مشاهده کنیم یاد بگیریم رشد کنیم عشق بورزیم و بعد برگردیم خونه.

من زندگی رو دوست دارم. از وقتی آس و پاس شدم زندگی رو دوست دارم. بعضی وقتا ان‌قدر خوشحالم که دلم میخواد نور آفتاب یا بادی رو که تو پارک می‌پیچه گاز بگیرم. می‌دونین دلیلش چیه؟ بیشتر وقتا به مرگ فکر می‌کنم، امروز کی این کار رو می‌کنه؟ هیشکی فکر مرگ نیست. همه می‌ذارن مرگ مثل تصادف قطار یا یه حادثهٔ غیرمنتظرهٔ دیگه غافلگیرشون کنه. آدمیزاد خیلی احمق شده. من هر روز به فکر مرگم، چون هر روز ممکنه بیاد دنبالم. و چون به مرگ فکر می‌کنم، زندگی رو دوست دارم. زندگی اختراع بی‌نظیریه. فابیان، اریش کستنر*

می‌خواهم لحظه‌ای داستان را متوقف کنم تا درباره‌ی جمله‌ی «هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند» صحبت کنم. این جمله را بارها از زبان زن‌هایی که در دهه‌ی بیست زندگی‌ام دوستشان داشتم شنیده‌ام؛ وقتی با دوست‌پسرشان هم‌خانه شدند، نامزد کردند، به خارج رفتند، ازدواج کردند، باردار شدند. «هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند.» این جمله مرا دیوانه می‌کند. همه‌چیز تغییر خواهد کرد. همه‌چیز تغییر خواهد کرد. عشقی که به یکدیگر داریم همان باقی می‌ماند، اما قالب، لحن، نظم و صمیمیت دوستی‌مان برای همیشه تغییر خواهد کرد. دالی الدرتون