آغوْشِـ‌تـوْٓ

اونی که فرق تو رو با بقیه ندونه بهتره که کنار بقیه بمونه.

یاد گرفتم که خوب بودن باعث نمی‌شه آدما دوستت داشته باشن، بلکه باعث می‌شه از تو سو استفاده کنن.

‏كافيه از يه رفاقت از يه عشق ضربه بخورى تا ديگه بعد اون حتى واقعى ترينشون رو هم باور نتونى بكنى.

هیچوقت محبت فیک به کسی نکردم، هرچی بوده از ته دلم بوده چیزی که خودم از هیشکی ندیدم.

نتیجه ی توقع داشتن از آدما چیزی جز ناراحتی نیست.

اگه یه روز بهت خوراکی دادم، بهتره قدرشو بدونی چون اصلاً نمی‌دونی چقدر خودمو کنترل کردم که نخورمش.

امیدوارم اتفاقای قشنگی برات بیوفته که هرچیزی تا الان بهت آسیب زده رو فراموش کنی.

وقتی یه نفر کوچیک‌ترین جزئیاتو راجبم یادش میمونه:

لیاقت عشقی که خرجتون میشه رو داشته باشید.

‏نه عزیزم، حس‌ها تکرار نمی‌شن حتی اگر دوباره همون آدم‌ها تکرار بشن.

آدما بهت قول میدن تو سخت ترین لحظات کنارت باشن، ولی یهو میبینی خودشون سخت ترین لحظات رو برات رقم زدن.

وضعیت جوری شده که حتی به قول انگشتی هم دیگه نمیشه اعتماد کرد.

دیگه رفتن آدما اذیتم نمی‌کنه چون نمیزارم کسی اونقدر نزدیک بشه که رفتنش مهم باشه.

نگه داشتن از به دست آوردن مهم تره.

به موقع که نباشه، ذوق کور میشه.

این زندگی در شأن کسی که توی بچگی توی کیف مدرسش ژل ضدعفونی و صابون کاغذی داشت نیست.

تو خاطره نشدی که دلتنگت بشم، تجربه شدی که تکرارت نکنم.

بعضی چیزها هیچوقت به جای اول‌شان برنمی‌گردند. مرگ، اعتماد، صمیمیت از دست رفته و اولین احساساتِ آدمی.