17 ‘𝖲𝖾𝗅𝗈𝗋𝖾

آره من ووزی بایسدم، یه نفر میگه «همین خوبه» و من با نهایت آرامش می‌فهمونم که «خوب» و «همونی که می‌خوام» دو تا چیز متفاوتن.

آره من جون بایسدم، اگه یه کاری رو اشتباه انجام بدم، احتمالا اول خودم می‌خندم، بالاخره یکی باید فضا رو مدیریت کنه.

آره من دینو بایسدم، یکی منو دست میندازه و می‌خنده منم می‌خندم چون هنوز نوبت جواب دادن من نرسیده.

آره من جونگهان بایسدم، قیافه‌م کاملا بی‌گناهه، مسئولیت اتفاقات بعدی با خودتونه.

آره من ورنون بایسدم، «چرا اینو دوست داری؟» و من: نمی‌دونم، دوست دارم، مگه فرم درخواست هم باید پر کنم !!

آره من سونگکوان بایسدم، ممکنه با یه نفر پنج دقیقه حرف بزنم و آخرش طوری رفتار کنم انگار از دوران دبستان می‌شناسمش.

آره من هوشی بایسدم، یه چیزی رو دوست دارم؟ دیگه لازم نیست منطق وارد این رابطه بشه.

آره من سونگچول بایسدم، قرار نیست هر مشکلی رو حل کنم ولی اگه هیچ‌کس حلش نکنه، خب ظاهرا دوباره منم.

آره من ونوو بایسدم، حرف زیاد نمی‌زنم، چون قرار نیست برای هر فکری که از مغزم رد میشه گزارش عملکرد بدم.

آره من دوکیوم بایسدم، یه تعریف کوچیک گرفتم؟ ممنون، حالا لطفا تا پایان هفته با همین انرژی ادامه بدید.

آره من جاشوا بایسدم، خیلی هم آرومم فقط اگه لازم باشه با یه لبخند کاری می‌کنم خودت بشینی رفتارتو مرور کنی.

آره من مینگیو بایسدم، گم کردم؟ نه عزیزم، «در حال پیدا کردن» با گم کردن فرق داره.

سونگکوان بایسد؛ هر سکوتی نیاز به تفسیر نداره، گاهی طرف فقط داره آب می‌خوره.

وونوو بایسد؛ لطفا برای جواب دادن به یه پیام ساده پایان‌نامه‌ی شخصی ننویس، «باشه» هم جواب محسوب میشه.

مینگیو بایسد؛ یه کاری رو با اعتمادبه‌نفس شروع می‌کنی، وسطش تازه متوجه میشی آموزش دیدنش شاید بد نباشه.

دینو بایسد؛ وقتی یه نفر ازت تعریف می‌کنه، تا چند ساعت بعد هر کاری می‌کنی یه گوشه‌ی ذهنت همون تعریف داره پخش میشه.

جاشوا بایسد؛ میگی ‘من اهل قضاوت نیستم’ و بعد رفتار طرف رو با جزئیات بررسی می‌کنی صرفا جهت آگاهی عمومی.

جونگهان بایسد؛ وقتی یه راه راحت‌تر برای انجام کاری وجود داره، چرا باید راه سخت رو انتخاب کرد؟ زندگی خودش به اندازه کافی سخته حداقل سخت ترش نکن !

جون بایسد؛ بعضی وقتا خودت هم نمی‌دونی چرا یه چیزی برات جالبه، ولی همین که جالبه کافیه.