17 ‘𝖲𝖾𝗅𝗈𝗋𝖾

مینگیو بایسد؛ یه کاری رو با اعتمادبه‌نفس شروع می‌کنی، وسطش تازه متوجه میشی آموزش دیدنش شاید بد نباشه.

دینو بایسد؛ وقتی یه نفر ازت تعریف می‌کنه، تا چند ساعت بعد هر کاری می‌کنی یه گوشه‌ی ذهنت همون تعریف داره پخش میشه.

جاشوا بایسد؛ میگی ‘من اهل قضاوت نیستم’ و بعد رفتار طرف رو با جزئیات بررسی می‌کنی صرفا جهت آگاهی عمومی.

جونگهان بایسد؛ وقتی یه راه راحت‌تر برای انجام کاری وجود داره، چرا باید راه سخت رو انتخاب کرد؟ زندگی خودش به اندازه کافی سخته حداقل سخت ترش نکن !

جون بایسد؛ بعضی وقتا خودت هم نمی‌دونی چرا یه چیزی برات جالبه، ولی همین که جالبه کافیه.

سونگچول بایسد؛ مسئولیت‌پذیری قشنگه، ولی قبض خستگیش رو هم یه جایی می‌فرستن.

ورنون بایسد؛ اینکه بقیه متوجه جذابیتش نشدن، هنوز چیزی از جذابیتش کم نمی‌کنه.

هائو بایسد؛ اینقدر ساکت و خونسرد نباش که همه فکر کنن داری از دور رفتاراشونو نمره میدی.

سونگکوان بایسد؛ وسط تعریف کردن یه خاطره، نقش شاهد و متهم و وکیل رو همزمان نگیر.

هوشی بایسد؛ هر چیزی پتانسیل بازیگوشی داره، حتی چیزایی که رسما هیچ ربطی به بازیگوشی ندارن.

ووزی بایسد؛ تو رو خدا وسط حرف زدنت یه‌هو ساکت نشو، ما هنوز نفهمیدیم آخر اون داستان چی شد.

دوکیوم بایسد؛ یه نفر فقط اسمتو با لحن مهربون صدا می‌زنه و مودت بی‌دلیل عوض میشه

وونوو بایسد؛ وقتی بالاخره حرف می‌زنی، همه می‌فهمن اون سکوت قبلی بی‌دلیل نبوده

جون بایسد؛ یه لیوان قهوه می‌گیری، پنج دقیقه بعد نصف گالریت عکس قهوه‌ست

دینو بایسد؛ هنوزم وقتی یه چیزی رو بلدی، ته دلت منتظری یکی بگه ‘تو بلدی؟’

دوکیوم بایسد؛ یه شوخی رو خودت نگرفتی، ولی از خنده‌ی بقیه انقدر خندیدی که دیگه مهم نیست

ورنون بایسد؛ همه فهمیدن چی شد، تو هنوز داری به جذابیت اتفاق فکر می‌کنی

هوشی بایسد؛ یه اتفاق معمولی افتاد، مغزت گفت ‘خب حالا چطور از این یه خاطره بسازیم؟’

ووزی بایسد؛ یه آهنگ پیدا شده و تا اطلاع ثانوی بقیه‌ی آهنگا بیکار شدن