ثآنورا☀️"

با آهنگای Acioğlu میتونم خودکشی کنم. ممنون از AI.

ولی من دلم می‌خواد آدمایی تویِ زندگیم باشن که هنوز با چیزایِ کوچولو ذوق می‌کنن. آدمایی که عاشقِ پنجره‌هایِ رنگی‌ان، زیرِ نور می‌رقصن، از سریالایی که دوست دارن، می‌نویسن، آدمایی که از جوونه زدنِ برگِ جدیدِ گیاهِ آپارتمانی‌شون خوشحال می‌شن، با حیوونا مهربونن، از باریکه‌هایِ نور، آسمون، برف، بارون، عکس می‌گیرن، آدمایی که هنوز لباسایِ رنگ و وارنگ می‌پوشن و با خودکارایِ رنگی می‌نویسن. آدمایی که هنوز نامهٔ کاغذی می‌نویسن، کنارش برات قلب می‌کشن و خودشون پاکت درست می‌کنن. آدمایی که هر چقدر هم زندگی سخت بشه، خوشحالی گم بشه، باز یه چیزی پیدا می‌کنن که باهاش لبخند بزنن. آدمایی که سرعتِ جهان، دقتشون به قشنگیای کوچیکِ زندگی رو کم نمی‌کنه. آدمایِ عمیق، ظریف، زیبا..

گفته بودند چای، خستگی را از تن می‌برد؛ نمی‌دانستند بعضی فنجان‌ها، دلتنگی را دم می‌کنند، نه چای را.

قسم به لحظاتی که اشک‌هایت در چشمانت حلقه زده بود، اما تو تکرار می‌کردی که چیزی نیست، حالم خوب است.

آدمیزاد برای بخشیدن کسایی که دوستشون داره، چه دروغ‌هایی که به خودش نمیگه..

امیدوارم هیچ وقت باعث نشید کسی رو از محبت کردن پشیمون کنید.

تعداد دقیق مژه هایت را میدانم ، تعجب نکن. زندانی مگر کاری جز شمردن میله های زندانش دارد؟