-نامه‌هایِ اتوبوسی-

‌ فشار چیه بابا😃😃😃😃😃

خدایی درس رو خیلی جدی نگیرید

بزنمت

میخندی چرا 🗿

فشار نیار به خودت :)

‌ هیچی والا دارم درس میخونم😃😃😃😃😃😃 من تموم شدم اینا نه😃😃😃😃😃😃😃 عالیه😃😃😃😃😃😃😃😃

چخبر

بیا صحبت کنیم پس

‌ صحبت

الان لایک یعنی تحویلم نمیگیری؟

صوبت یا بازی؟ @Otbosybot

حواسم هست تحویلم نمیگیرید🫠

متم استاررززز

اگر دوست داشتید بخونید و ری‌اکت بدید :)

-وزنه‌هایی از جنسِ عذاب روی شانه‌هایم سنگینی می‌کنند؛ شاید از نفرت آدم‌ها نسبت به من ساخته شده باشند، شاید هم از تمام دفعاتی که خواستم دوست‌داشتنی باشم و نبودم. اما من دلم می‌خواهد با همه در صلح باشم دلم می‌خواهد بتوانم کنار آدم‌ها بخندم، معاشرت کنم و از حضورشان لذت ببرم. گاهی اما فراموش می‌کنم که قرار نیست همه از شخصیت من، از لحنم، از رفتارم یا حتی از شیوه‌ی حرف زدنم خوششان بیاید و این، برخلاف چیزی که همیشه سعی کرده‌ام باور کنم، کاملاً طبیعی است من همیشه طالبِ دوستی بوده‌ام همیشه دلم خواسته میان آدم‌ها جایی داشته باشم، با آنها بخندم و بخشی از زندگی‌شان باشم. شاید همین میلِ زیاد به پذیرفته شدن، بیشتر از آنچه باید به من آسیب زده است. زخم‌های زیادی برداشته‌ام، فقط برای اینکه یاد بگیرم زندگی و آدم‌ها قرار نیست مرا به همه‌ی شکل‌هایی که دوست دارم، بپذیرند. کم‌کم فهمیده‌ام که هیچ‌وقت قرار نیست مورد پسند همه باشم. حتی آن تعداد اندکی که می‌مانند و ظاهرِ محبت را حفظ می‌کنند، شاید نه از آن‌رو که من آن‌قدر دوست‌داشتنی بوده‌ام، بلکه از بزرگواری و خوبیِ خودشان باشد و همین دلم را می‌آزارد. این روزها بیش از آنچه باید، خودم را درگیر آدم‌ها کرده‌ام بیش از آنچه که باید، به رفتنشان فکر کرده‌ام، به سکوتشان،به تمام نشانه‌هایی که شاید فقط در ذهن خودم بزرگشان کرده‌ام. شاید آنها از من خسته‌اند؛ و حالا، با چشمانی پر از اشک، ایستاده‌ام و دور شدنشان را از قلبم تماشا می‌کنم نه چون نمی‌خواهمشان ، بلکه چون دیگر نمی‌دانم چطور می‌شود کسی را دوست داشت بی‌آنکه برای ماندنش مدام خودم را تغییر بدهم .

ادامه بدیم اینو؟

چرا انقد حق بود؟مرسی واقعا قلم زیبایی داشتید

راضی نیستم شِیر میکنید برید عمه‌تون بخندید

نخندید دیگه زشته

یادم افتاد عینکم کج شده باید پول تعمیر هم بدیم 🫵🏻