ʀᴇᴠᴇʀɪᴇ

‏واقعیت زندگیم رو بخوام شرح بدم اینجوریه که آهنگا قفلی نیستن، فیلم و سریالا حوصله سربرن، آدما به شدت مسخرن، فُحشا حق مطلبو ادا نمیکنن، خونه دلگیره، بیرون زیادی شلوغه، دیگه با هیچی حال نمیکنم.

اگه یه روز حس کردی کنارم اذیتی، از پیشم برو، به حرفا و احساسات من توجه نکن، چون اگه قرار باشه بین خودت و آرامشت یکیو انتخاب کنم، آرامشت برام مهم تره، حتی اگه کنار من نباشه.

مزاحم شو، روزت رو تعریف کن، غر بزن صدتا پیام بده، من واقعا زندگیت رو دوست دارم و همینطور نوتیفیکیشن‌هات رو.

شاید اگه هوا اینطوری بود من آدم خوشحال تری بودم.

بعضی آدما مثل آهنگ قدیمین؛ ممکنه گوششون ندی، ولی کافیه یادشون بیفتی تا تمام خاطرات از جلوی چشمت رد بشن.