Aşk ve Sırlar🌊

متوجهین آوبور بودن؟

متوجهین سکته کردم؟

اولین تیزر فصل جدید سریال 3 مهر جمعه میاد 🔥

احساس میکنم اورل خونم کم شده بیاین یه ایده خفن با یه آهنگ خفن بدین می‌خوام ادیت اورل بزنم😎

النی لبخند زد. «زندگی‌مون از دیشب شروع شده بود.» اوروچ پشت سرش راه افتاد. «درسته.» در عمارت پشت سرشان بسته شد. اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند... این روزهای ساده و معمولی... قرار است تبدیل شوند به زیباترین خاطرات زندگی‌شان. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 329

《در آغوش راز》 یک روز معمولی... صبحانه تقریباً تمام شده بود. النی فنجان چای‌اش را روی میز گذاشت و به بشقاب‌های روی میز نگاه کرد. بعد به اوروچ نگاه کرد. «خب؟» اوروچ که آخرین تکه نان را می‌خورد، سرش را بالا آورد. «خب چی؟» «ظرف‌ها.» اوروچ چند ثانیه به ظرف‌ها نگاه کرد. بعد خیلی آرام گفت: «من دکترم.» النی ابرو بالا انداخت. «که چی؟» «دکترها ظرف نمی‌شورن.» النی خیره نگاهش کرد. «جدی؟» اوروچ سر تکان داد. «کاملاً.» النی دست به سینه شد. «پس منم دکترم.» «بله.» «پس منم ظرف نمی‌شورم.» اوروچ چند ثانیه سکوت کرد. بعد گفت: «این منطق علیه خودم استفاده شد.» النی لبخند پیروزمندانه‌ای زد. «دقیقاً.» اوروچ از جایش بلند شد. بشقاب‌ها را جمع کرد. «باشه.» النی با تعجب نگاهش کرد. «واقعاً؟» «آره.» «چرا این‌قدر زود تسلیم شدی؟» اوروچ ظرف‌ها را برداشت. «چون تازه یک روزه ازدواج کردیم.» النی خندید. «خب؟» «نمی‌خوام اولین دعوای زن و شوهریمون سر ظرف باشه.» النی بلند شد. «پس من کمکت می‌کنم.» «نه.» «چرا؟» «تو بشین.» «اوروچ...» «خانمم، امروز من می‌شورم.» النی چند لحظه نگاهش کرد. بعد لبخند زد. «باشه.» چند دقیقه بعد صدای آب از آشپزخانه می‌آمد. اوروچ کنار سینک ایستاده بود. النی هم به کابینت تکیه داده بود و نگاهش می‌کرد. اوروچ یک بشقاب را آب کشید. النی گفت: «اون هنوز چربه.» «نیست.» «هست.» «نیست.» «اوروچ.» «النی.» «بده من ببینم.» النی جلو رفت. بشقاب را گرفت. انگشتش را روی آن کشید. «دیدی؟» اوروچ نگاه کرد. «کجاش چربه؟» النی انگشتش را نشانش داد. «اینجا.» اوروچ خندید. «تو واقعاً سخت‌گیری.» «من استاندارد دارم.» «خانم دکتر، این ظرفه. بیمار نیست.» النی خندید. «اتفاقاً بیمار هم بود، تو نمی‌تونستی نجاتش بدی.» اوروچ با تعجب نگاهش کرد. «داری به مهارت‌های پزشکی من توهین می‌کنی؟» «نه.» النی بشقاب را برداشت. «به مهارت ظرف‌شوییت.» اوروچ خندید. «خیلی خب.» اسفنج را دوباره روی بشقاب کشید. «حالا خوبه؟» النی بررسی کرد. «قابل قبوله.» «بالاخره.» وقتی آشپزخانه مرتب شد، النی به ساعت نگاه کرد. «من باید برم آماده شم.» اوروچ پرسید: «کجا؟» «بیمارستان.» «امروز؟» النی برگشت. «بله، آقای فورتونا.» اوروچ لبخند زد. «فکر کردم روز اول ازدواجمون مرخصی می‌گیری.» «تو می‌گیری؟» «منم باید برم.» النی لبخند زد. «پس چرا از من انتظار داری؟» اوروچ دست‌هایش را بالا برد. «هیچی.» بعد چند لحظه فکر کرد. «ولی امشب...» «چی؟» «امشب زود برگرد.» النی نگاهش کرد. «چرا؟» «یه برنامه دارم.» «چه برنامه‌ای؟» اوروچ لبخند زد. «اگه بگم که دیگه سورپرایز نیست.» النی چشم‌هایش را ریز کرد. «اوروچ...» «بله؟» «دوباره دردسر درست نکنی.» «من؟» «بله، تو.» اوروچ جلو آمد. «قول می‌دم.» النی با تردید نگاهش کرد. «قول؟» «قول.» یک ساعت بعد... النی جلوی آینه ایستاده بود. موهایش را مرتب کرده بود و روپوش پزشکی‌اش را در دست گرفته بود. حلقه‌اش را برای لحظه‌ای نگاه کرد. بعد لبخند زد. هنوز هر بار که چشمش به آن می‌افتاد، چیزی در قلبش می‌لرزید. در گذشته... حلقه برایش معنای دیگری داشت. معنای اجبار. معنای ترس. معنای تصمیم‌هایی که خودش نگرفته بود. اما این حلقه... فرق داشت. این یکی را خودش انتخاب کرده بود. مردی که کنار او بود را خودش انتخاب کرده بود. و مهم‌تر از همه... این بار کسی نمی‌توانست زندگی‌اش را از او بگیرد. النی آرام حلقه را لمس کرد. «زندگی جدید...» صدای اوروچ از پشت سرش آمد: «با من؟» النی از داخل آینه نگاهش کرد. اوروچ پشت در ایستاده بود. کتش را پوشیده بود. موهایش مرتب شده بود. النی لبخند زد. «مگه گزینه دیگه‌ای دارم؟» اوروچ جلو آمد. «نه.» کنارش ایستاد. «نداری.» النی خندید. «خیلی مطمئنی.» «کاملاً.» اوروچ نگاهش را به حلقه انداخت. بعد آرام گفت: «هنوز باورم نمی‌شه.» النی پرسید: «چی رو؟» «اینکه بعد از همه‌چیز...» مکث کرد. «واقعاً اینجایی.» النی دستش را گرفت. «من جایی نمی‌رم.» اوروچ لبخند زد. «خوبه.» بعد ساعتش را نگاه کرد. «باید بریم.» النی سر تکان داد. «بریم.» در راه خروج از عمارت... النی ناگهان ایستاد. اوروچ برگشت. «چی شد؟» النی به سالن نگاه کرد. میز صبحانه هنوز همان‌جا بود. دو فنجان چای. یک ظرف میوه. و گل‌های سفیدی که از شب عروسی باقی مانده بودند. النی آرام گفت: «می‌دونی چیه؟» «چی؟» «فکر کنم اینجا رو دوست دارم.» اوروچ لبخند زد. «این خونه؟» النی سر تکان داد. «آره.» اوروچ دستش را گرفت. «چون خونه‌ی ماست.» النی به او نگاه کرد. «دقیقاً.» اوروچ در را برایش باز کرد. «پس خانم فورتونا...» النی از کنار او رد شد. «بله؟» «بریم زندگی‌مون رو شروع کنیم.»

النی خندید. «برو آقای فورتونا.» اوروچ رفت. النی در حالی که لبخند می‌زد، سرش را تکان داد. زندگی با اوروچ... احتمالاً قرار بود همیشه همین‌قدر شلوغ و غیرقابل پیش‌بینی باشد. اما برای اولین بار... او از این شلوغی نمی‌ترسید. چون این خانه... این صبح... این میز... و مردی که چند قدم آن‌طرف‌تر دنبال مربا می‌گشت... همه متعلق به زندگی‌ای بودند که خودش انتخاب کرده بود. اوروچ با شیشه مربا برگشت. کنار النی نشست. در شیشه را باز کرد و گفت: «بفرمایید، خانم فورتونا.» النی تکه‌ای نان برداشت. «ممنون.» اوروچ به حلقه‌ی دستش نگاه کرد. بعد به حلقه‌ی خودش. لبخند زد. «اولین صبح.» النی هم به دست خودش نگاه کرد. «اولین صبح.» اوروچ دستش را روی دست النی گذاشت. «و امیدوارم هزاران صبح دیگه هم داشته باشیم.» النی انگشت‌هایش را میان انگشت‌های او قفل کرد. «خواهیم داشت.» بیرون، خورشید کم‌کم بالاتر می‌آمد. و داخل عمارت مستقلشان... زندگی جدید اوروچ و النی، بی‌سر و صدا، از یک صبحانه‌ی ساده شروع شده بود. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

النی لبخند زد. چند لحظه به انعکاس خودشان در آینه نگاه کرد. بعد آرام گفت: «باشه.» اوروچ دستش را گرفت. «پس خانم فورتونا...» النی برگشت و نگاهش کرد. «بله، آقای فورتونا؟» «صبحونه می‌خوام.» النی با تعجب نگاهش کرد. «صبحونه؟» «آره.» «خب؟» اوروچ با خونسردی گفت: «گرسنه‌ام.» النی خنده‌اش گرفت. «یعنی از بین تمام حرف‌هایی که می‌تونستی بزنی، اولین چیزی که صبح اول ازدواجت به ذهنت رسید صبحونه بود؟» اوروچ شانه بالا انداخت. «از دیشب چیزی درست و حسابی نخوردم.» «تقصیر خودته.» «چرا؟» «چون تمام شب مشغول بودی.» اوروچ لبخند شیطنت‌آمیزی زد. «فکر کنم هر دومون مشغول بودیم.» النی سریع نگاهش را از او گرفت. «برو پایین.» «چرا؟» «چون می‌خوام صبحونه درست کنم.» اوروچ با تعجب گفت: «تو؟» النی دست به سینه ایستاد. «مشکلی داری؟» «نه.» لبخند زد. «فقط نمی‌دونستم خانم دکتر فورتونا آشپزی هم بلده.» النی چشم‌هایش را ریز کرد. «می‌خوای خودت صبحونه درست کنی؟» اوروچ بلافاصله گفت: «نه.» «پس حرف نزن.» «چشم.» چند دقیقه بعد هر دو به آشپزخانه رفتند. آشپزخانه‌ی عمارت بزرگ بود، اما صبح آن روز برای اولین بار کوچک و دنج به نظر می‌رسید. نور خورشید از پنجره‌های بزرگ وارد می‌شد. النی کابینت‌ها را یکی‌یکی باز می‌کرد. «تخم‌مرغ کجاست؟» اوروچ در یخچال را باز کرد. «اینجاست.» «پنیر؟» «اینجا.» «گوجه؟» «اینجا.» النی برگشت. «تو از کی این‌قدر آشپز شدی؟» اوروچ تخم‌مرغ‌ها را روی کابینت گذاشت. «من همیشه آشپز بودم.» النی خندید. «آره، حتماً.» «باور نمی‌کنی؟» «نه.» «پس امروز می‌فهمی.» اوروچ آستین‌هایش را بالا زد. النی با تعجب نگاهش کرد. «تو واقعاً می‌خوای کمک کنی؟» «مگه زن و شوهر نیستیم؟» النی لبخند زد. «هستیم.» «پس آشپزخونه هم مشترکه.» النی چاقو را برداشت. «باشه. تو گوجه‌ها رو خرد کن.» اوروچ به گوجه‌ها نگاه کرد. بعد به چاقو. بعد دوباره به النی. «من؟» «بله.» «چرا من؟» «چون گفتی آشپزی بلدی.» اوروچ چاقو را برداشت. «باشه.» النی شروع به شکستن تخم‌مرغ‌ها کرد. چند ثانیه بعد صدای ضربه‌ی چاقو روی تخته‌ی آشپزخانه آمد. النی برگشت. نگاهی به گوجه‌ها انداخت. «اوروچ!» «جانم؟» «این‌ها چرا این شکلی شدن؟» اوروچ با اعتمادبه‌نفس گفت: «خرد شدن.» النی یکی از تکه‌ها را برداشت. «این خرد نشده.» «پس چی شده؟» «نمی‌دونم...» تکه گوجه را جلوی صورتش گرفت. «به نظر میاد باهاشون دعوا کردی.» اوروچ خندید. «تو گفتی خرد کن، نگفتی چه شکلی.» النی سرش را تکان داد. «خدایا... من با کی ازدواج کردم؟» اوروچ نزدیک‌تر آمد. «با من.» النی لبخند زد. «بدبخت شدم.» «ولی دوستش داری.» النی بدون اینکه نگاهش کند گفت: «خیلی.» اوروچ برای لحظه‌ای ساکت شد. بعد لبخند آرامی زد. «همین کافیه.» النی ماهیتابه را روی گاز گذاشت. اوروچ کنار او ایستاده بود. «نمک؟» «کمی.» اوروچ نمکدان را برداشت. النی سریع دستش را گرفت. «نه!» اوروچ متعجب شد. «چیه؟» «تو رو می‌شناسم.» «من فقط یه ذره می‌ریزم.» «آخرین باری که گفتی یه ذره، نصف غذا شور شد.» «اون یه اتفاق بود.» النی خندید. «یه اتفاق؟» «آره.» «پس امروز خودم می‌ریزم.» اوروچ دستش را کنار کشید. «باشه خانم دکتر.» النی مشغول هم زدن غذا شد. اوروچ چند لحظه به او نگاه کرد. موهایش را پشت گوش زد. بعد آرام گفت: «قشنگه.» النی بدون اینکه برگردد پرسید: «چی؟» «این.» «چیِ این؟» «اینکه توی آشپزخونه‌ای.» النی برگشت. «منظورت چیه؟» اوروچ لبخند زد. «هیچی.» چند ثانیه سکوت کرد. «فقط همیشه فکر می‌کردم اگه یه روز با هم زندگی کنیم، اولین صبحمون این شکلی می‌شه.» النی لبخند زد. «من فکر نمی‌کردم اصلاً به این روز برسیم.» اوروچ جدی شد. «منم.» «ولی رسیدیم.» «آره.» اوروچ دستش را جلو آورد. انگشت‌هایش را دور دست النی حلقه کرد. «بالاخره رسیدیم.» چند دقیقه بعد صبحانه آماده شد. نان تازه. پنیر. گوجه. زیتون. تخم‌مرغ. و چای. النی بشقاب‌ها را روی میز گذاشت. اوروچ صندلی را برایش عقب کشید. النی نشست. «آقای فورتونا؟» «جانم؟» «از کی این‌قدر آقا شدی؟» اوروچ نشست. «از وقتی خانمم شدی.» النی لبخند زد. «باز شروع کردی.» «چی؟» «حرف‌های قشنگ.» «بدت میاد؟» النی نگاهش کرد. «نه.» «پس ادامه می‌دم.» النی تکه‌ای نان برداشت. «بخور قبل از اینکه سرد بشه.» اوروچ خندید. «چشم.» چند لحظه هر دو مشغول خوردن شدند. بعد اوروچ گفت: «یه چیزی کمه.» النی به میز نگاه کرد. «چی؟» «مربا.» النی چشم‌هایش را بست. «اوروچ...» «جانم؟» «خودت برو بیار.» اوروچ با خنده بلند شد. «باشه.» چند قدم رفت. بعد برگشت. «ولی فقط چون زنمی.»

#part 328

《در آغوش راز》 اولین صبحِ ازدواج نور کم‌رنگ صبح از لای پرده‌های اتاق عبور کرده بود. عمارت دیگر مثل شب گذشته شلوغ نبود. نه صدای موسیقی‌ای می‌آمد. نه صدای خنده مهمان‌ها. نه رفت‌وآمد آدم‌ها. فقط سکوت آرام صبح... و صدای پرنده‌هایی که از باغ شنیده می‌شد. روی میز کنار تخت، دو لیوان نیمه‌خالی از شب گذشته باقی مانده بود. گل‌های سفید روی میز هنوز تازه بودند. چند تکه از روبان قرمز مراسم هم گوشه اتاق افتاده بود. همه‌چیز نشان می‌داد شب گذشته واقعاً اتفاق افتاده بود. شب عروسی‌شان. اولین شب زندگی مشترکشان. النی آرام چشم‌هایش را باز کرد. چند ثانیه طول کشید تا بفهمد کجاست. نگاهش روی سقف ماند. بعد سرش را کمی چرخاند. اوروچ کنار او خوابیده بود. صورتش آرام بود. موهایش برخلاف همیشه کمی نامرتب شده بود و یک دستش روی بالش کنار النی افتاده بود. النی چند ثانیه فقط نگاهش کرد. بعد لبخند کوچکی زد. نگاهش به دست خودش افتاد. حلقه. انگشتش را کمی بالا آورد. حلقه زیر نور صبح برق زد. النی خیلی آرام زمزمه کرد: «همسرم...» لبخندش بیشتر شد. هنوز برای خودش هم عجیب بود. همین کلمه. همسرم. چند ماه قبل... حتی فکر کردن به آینده برایش سخت بود. اما حالا... کنار مردی بیدار شده بود که برای رسیدن به او از تمام دنیا جنگیده بود. النی آرام برگشت و به اوروچ نگاه کرد. دستش را جلو برد. یک تار مو را از روی پیشانی او کنار زد. اوروچ کمی تکان خورد. النی سریع دستش را عقب کشید. اما چند ثانیه بعد صدای خواب‌آلود اوروچ آمد: «فکر کردی نفهمیدم؟» النی جا خورد. «بیداری؟» اوروچ چشم‌هایش را باز نکرد. «از وقتی دست زدی به موهام.» النی لبخند زد. «پس چرا چیزی نگفتی؟» اوروچ چشم‌هایش را باز کرد. «می‌خواستم ببینم تا کی ادامه می‌دی.» النی خندید. «خیلی پررویی.» اوروچ آرام به سمتش برگشت. «صبح بخیر، خانم فورتونا.» النی برای لحظه‌ای ساکت شد. لبخندش آرام‌آرام روی صورتش نشست. «صبح بخیر، آقای فورتونا.» اوروچ چند ثانیه نگاهش کرد. «هنوز عادت نکردم.» «به چی؟» «به اینکه می‌تونم صدات کنم خانم فورتونا.» النی لبخند زد. «منم به آقای فورتونا عادت نکردم.» اوروچ دستش را جلو آورد. دست النی را گرفت. حلقه‌هایشان کنار هم قرار گرفت. «پس باید تمرین کنیم.» النی خندید. «فکر کنم وقت زیاد داریم.» اوروچ آرام گفت: «خیلی زیاد.» النی خواست از تخت بلند شود. اما به محض اینکه پایش را روی زمین گذاشت، مکث کرد. چیزی نبود که اولین بار تجربه کرده باشد،اما اینسری بیشتر و غیرقابل تحمل تر بود. اوروچ متوجه شد. «خوبی؟» النی با نگاه خاصی به او خیره شد. «تقصیر کیه؟» اوروچ چند ثانیه ساکت ماند. بعد لبخند زد. «من؟» النی ابرو بالا انداخت. «مگه غیر از تو کسی اینجاست؟» اوروچ خندید. «باشه، تقصیر من.» با خنده ادامه داد: 《ولی پشت گردن و کمر منم زخمه》 النی بالش کوچکی برداشت و به سمتش پرت کرد. «اصلاً هم خنده نداره.» اوروچ بالش را گرفت. «ولی قشنگه وقتی صبح اول ازدواجت با من غر می‌زنی.» «اوروچ!» «جانم؟» «تو غیرقابل تحملی.» اوروچ لبخند زد. «ولی شوهرتم.» النی چند لحظه نگاهش کرد. بعد با وجود تلاشش برای جدی ماندن، خندید. «متأسفانه.» اوروچ به سمتش خم شد. «متأسفانه؟» النی آرام عقب رفت. «خیلی هم متأسفانه.» اوروچ لبخند زد. «پس باید تحملم کنی.» «چاره‌ای ندارم.» «خوبه.» «چرا؟» اوروچ دستش را گرفت. «چون منم قصد ندارم جایی برم.» چند دقیقه بعد... النی جلوی آینه ایستاده بود. لباس راحتی پوشیده بود و موهایش را پشت سرش جمع کرده بود. نگاهش به انعکاس خودش افتاد. چهره‌اش خسته بود. اما آرام. روی میز، لباس عروسی‌اش قرار داشت. تور سفید کنار آن بود. حلقه‌اش روی دستش می‌درخشید. النی برای چند ثانیه به لباس عروس نگاه کرد. تمام اتفاقات شب گذشته مثل تصاویری کوتاه از ذهنش عبور کردند. ورود به سالن. دست اوروچ. رقصشان. هورون. خنده‌هایشان. تبریک خانواده‌ها. و لحظه‌ای که اوروچ دستش را گرفته بود و گفته بود: «تازه شروع شد.» لبخند زد. اوروچ پشت سرش ظاهر شد. از داخل آینه نگاهش کرد. «به چی فکر می‌کنی؟» النی گفت: «به اینکه چقدر همه‌چیز تغییر کرد.» اوروچ کنار او ایستاد. «خوبه؟» النی برگشت. «خیلی.» اوروچ دستش را گرفت. «پس ارزشش رو داشت.» النی آرام سرش را روی شانه او گذاشت. «آره.» چند ثانیه در سکوت ماندند. بعد النی گفت: «اوروچ؟» «هوم؟» «ما واقعاً زن و شوهریم؟» اوروچ لبخند زد. «اگه می‌خوای دوباره بریم مراسم رو برگزار کنیم، می‌تونم ثابتش کنم.» النی خندید. «نه دیوونه.» اوروچ پیشانی‌اش را بوسید. «پس باورش کن.»

بچه ها توجه کنید... وکیله🤍 از لندن اومده🔥 پس پولداره 😎 قابل توجه اینکه اوروچ الان نه دکتره به رئیس تازه خونه و ماشین هم نداره😭💔 خیلی ممنون خدا نگهدار🍓

من متوجه شدم ادیت های داها رو بیشتر از تاشاجاک دوست دارین😏

آخه به چهار تا زبون هم‌مسلطه🫠👈🏻👉🏻

بچه ها می‌ترسم بگم چنگیز رو دوست دارم😔💔

— بازیگر و کاراکترای جدید تاشاجاک: نام بازیگر: آيلا باکی

نقش: امریه واروغلو ؛ عمه عادل کوچاری و مادر غضب. او زنی بسیار قدرتمند و بانفوذ از اهالی دریای سیاه است که پس از سال‌ها زندگی در ییلاق، به روستا بازگشته است. امریه که از ازدواج عادل با همسر سابق شریف فورتونا خشمگین است، قصد دارد او را از اسمه جدا کند.

نام بازیگر: بوسه سینم ایرن

نقش: حوریه واروغلو ؛ دختری همراه امریه که در نگاه اول خطری ندارد، اما بسیار باهوش و حسابگر است. او در بدو ورود به خانه با رفتارهای دلسوزانه و زرنگی‌اش خیلی زود اعتماد همه را جلب می‌کند، اما در واقع هدفش تصاحب عادل کوچاری به عنوان فرصتی بزرگ برای آینده‌اش است.

نام بازیگر: علی اونسوز

نقش: چنگیز ولکوف (پسر تیمور) ؛ وکیل جوان و تحصیل‌کرده در لندن که پسر تیمور ولکوف است. او به جای استفاده از سلاح و زور، از هوش، چندزبانه بودن و توانایی‌اش در شناخت نقاط ضعف انسان‌ها استفاده می‌کند. چنگیز با ظاهری گرم و فریبنده، از شریف حمایت می‌کند و سعی میکنه با استفاده از تخصص حقوقی خود، مشکلات زیادی برای عادل و اسمه ایجاد کنه.

 ြ idⵓ @TurkishDiariess 𑱄

یه جایی توی قلبت هست، که روزی خونه ی من بود. به این زودی نگو دیره... به این زودی نگو بدرود💔

#DemiRas

#Daha17

@daraghosh_razha✨️

لیلا همیشه وقتی آراس در معرض مرگه حس میکنه مثل قسمت ۳ که تو کشتی آتیش گرفتن