مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

خوندم‌تون. ممنون بابت همکاری.

پس چرا نفس می‌کشی وقتی می‌دونی تهش قراره بریده بشه؟

اگه ایستادن دوباره‌ای درکار نبود چی؟

عوضش یه مدت از نابودی فاصله میگیری. شاید اصلا این دروغ تونست تو رو به زندگی برگردونه، هوم؟

اون دروغ بهت احساس زنده بودن میده نه زجرکش کردن. حقیقت هم زجرکش می‌کنه. حتی بدتر از دروغ.

خوبه، این چیزیه که می‌خوام

شاید چون می‌خوام برای زنده‌موندنت زمان بخری؟

اما در عوض تا یه مدت تو رو از نابودی دور نگه می‌داره

یعنی بعد از هربار فروریختن بشی یه ادم جدید؟

اگه نشد چی؟ اگه جوری نابود شدی که تیکه‌های شکسته‌ات هرگز نزدیک هم نشدن چی؟

اگر مایل بودید فوروارد کنید و نظرات‌تون ذکر کنین، می‌خونم‌تون.

خاکسترای من، بیاید باهاتون حرف دارم. به‌نظرتون اگه قرار باشه بین "حقیقتی که نابودت می‌کنه" یا "دروغی که نجاتت میده" یکی رو انتخاب کنین، جواب‌تون چی می‌بود؟ چرا؟

یه لیدی پریمیوم‌دار نداریم به اینجا بوست بده یکم ری‌اکتای قشنگ باز کنیم؟

تهش جوری عوض میشی که حتی عزیزترینت هم نمی‌شناستت.

روز به روز بهت بیشتر اثبات میشه که وقتی بقیه فکر می کنن تو تا همیشه این آدم میمونی باید بیشتر لبخند بزنی چون اون جمله خیلی زود قدیمی میشه.

‌ ‌  ‌ ‌  ‌ ‌ ‌ - 𝕱𝗈𝗋 𝗒𝗈𝗎 : https://t.me/Doomedthv