M

این pin کردن آدما تو تلگرامم چیز مسخره‌ایه‌ها، اونی که بخواد همیشه اسمش بالا می‌مونه.

قول داده بودم فراموشش کنم،ولی اولین چیزی که فراموش کردم قولم بود.

اسکارِ قشنگ‌ترین‌ پیام دنیام میرسه به “بیداری؟”

از بیرون شاید فقط یه «نشد» باشه، ولی پشت همین یه کلمه، هزار بار خواشتن، هزار بار صبر کردن و هزار بار فرو ریختن خوابیده.

اونی که دوسِت داره ازت نمیگذره، حتی اگه خار باشی لای دستاش.

برای هر رابطه‌ای نجنگ، تو جومونگ نیستی.

تمام جانم تکه تکه شد تا قلبم حقیقتی رو بپذیره که خیلی وقت پیش عقل آن را دریافته بود.

‏دلم میخواست بدون هم نتونیم؛ نه اینکه من نتونم و تو بتونی.

گور بابای هر چی که بخواد آرامشم رو بگیره.

واقعا یعنی چی که غیر از من دوست دیگه ای داری؟ تو فقط دوست صمیمی منی.

دیگه ازت ناراحت نمی‌شم، می‌تونی بری بمیری.

تو فقط مدیون من نیستی، تو مدیون همه‌ آدم‌هایی هستی که سر راه من قرار میگیرن و من بجای پروانه، تو دلم شک و ترس جوونه میزنه.

مشکل من؟ ۱ دقیقه کافیه یه چیزی منو به هم بریزه ۲۴ ساعت طول میکشه تا برگردم‌ به حالت اولیه.

از اکس میشه مووآن کرد ولی از اونی که معلوم نبود چی بینتونه هرگز.