‹جآن دَرد›

و خدا صبر دهد؛ به قلبی که فراموشی نمیداند.

ولی بوی عطر آشنا تو یه مکان شلوغ میتونه به صورت غمگینی تموم خاطرات و بیاره جلو چشمت.

عزیزِ دورِ من

ッ

آن شبی که نفسَت بند نفس هایم شد تا ابد مُهر جنون خورد به پیشانی من؛

به او فکر کردم؛ چه فکرِ خنکِ زیبایی. در این ظهرِ زشتِ مرداد.

سلامِ بوسه‌هایِ مرا برسان به چَشمانَت

عزیزِ دورِ من

میل من سویِ وصال وقصد او سویِ فراق ترکِ کامِ خود گرفتم تا برآید کامِ دوست...

عزیزِ دورِ من

میل من سویِ وصال وقصد او سویِ فراق ترکِ کامِ خود گرفتم تا برآید کامِ دوست...

عزیزِ دورِ من

دخترک میخندید و هی بغض بالا می‌آورد غم نبض میزد در جایی میان سمت چپ سینه اش؛ بازمیخندید وسرش از هجوم وحشیانه افکار گیج میرفت...

حالِ‌ من‌ است دیگر؛گفتن ندارد

میخواهم بدانم وقتی مدام به تو فکر میکنم میتوانی حس کنی؟

عزیزِ دورِ من

دلم برای‌ بیدار شدن با نوتیف پیام‌هات تنگ شده.

عزیزِ دورِ من

مثل تنهایی من قد بلندی داری...

عزیزِ دورِ من

ناراحت‌کننده‌ست؛ که من قسمتی از روزت نیستم.

تو دلت برام تنگ نشد؟ صبحا وقتی بیدار شدی، شبا موقع خواب، نگاه نکردی ببینی من چی گفتم؟ هیچی نگفتنم دلتنگت نکرد؟ دلت نخواست آهنگایی که گوش کردی رو برام بفرستی؟ دوست نداشتی چیزایی که می‌بینی رو نشونم بدی؟ یعنی هیچ اتفاقی نیفتاد که دلت بخواد درباره‌ش باهام صحبت کنی؟ غذای موردعلاقه‌م رو نخوردی که یادم بیفتی؟ تو اصلا نگران حالم نشدی؟ دوست نداشتی بدونی دارم چیکار می‌کنم؟ اطرافم چی می‌گذره و اصلا کجام؟ تو دلت تنگ نشد؟ تو نگران نشدی؟ تو مثل من هرشب فکر نکردی به شبایی که باهم صبحشون می‌کردیم؟ تو نخواستی بدونی چی شده؟ نخواستی بگی؟ نخواستی بشنوی؟ جدی جدی دل تو تنگ نشد؟

عزیزِ دورِ من

عشّاق را مُفارقتِ یار می‌کُشَد‌‌...

عزیزِ دورِ من

أنا کل الذین رحلوا من تمام آنانی ام که رفته اند...

عزیزِ دورِ من

دست بُردم که کِشم تیر غمَش را از دل تیر دیگر زد و بر دوخت دل و دست بهم...

عزیزِ دورِ من

من عشقم رو پیدا کرده بودم؛ اما به کارما بدهکار بودم...