‹جآن دَرد›

نبودنت را به سختی از تابستان گذراندم؛ حالا پاییز در راه است با تمام باران هایی که میدانم دلتنگی ام را برای تو بیشتر خواهند کرد

عزیزِ دورِ من

تو دلت برای صدایِ پر ذوق من تنگ نشد؟

تو دلت برای صدایِ پر ذوق من تنگ نشد؟

نمی‌دانم چه کنم. بنشینم؟ گریه کنم؟ بخوابم؟ فراموش کنم؟ یا دوباره خودم را جمع کنم و فردا صبح، مثل آدمی که هیچ اتفاقی نیفتاده، از جا برخیزم و به زندگی ادامه بدهم؟ اما مگر آدم چند بار می‌تواند خودش را از روی زمین جمع کند؟ من مدت‌هاست خودم را جمع می‌کنم. هر بار تکه‌ای از من جایی می‌افتد و من خم می‌شوم، برمی‌دارمش، گرد و خاکش را می‌تکانم و به خودم می‌گویم: «چیزی نیست… می‌گذرد.» چه دروغ عجیبی!‌ همه‌چیز می‌گذرد، اما بعضی چیزها از آدم نمی‌گذرند. بعضی دردها نمی‌روند؛ فقط آن‌قدر ساکت می‌شوند که خیال می‌کنی درمان شده‌ای. بعد یک شب، درست وقتی همه‌چیز آرام است، برمی‌گردند و چنان گلویت را می‌فشارند که می‌فهمی تمامِ این مدت، درد فقط منتظر فرصتی بوده است تا دوباره خودش را به تو ثابت کند.

تو بگو؛من چیکار کنم؟

ولی خاطره هاش اینجاست:)

ولی خاطره هاش اینجاست:)

آن شب فکر میکردم میمیرم و دیگر نمی توانم در دنیا دوام بیاورم. اما شب های زیادی گذشت و هنوز زنده ام...

من برایش مثل کودک ذوق می‌کردم ولی او چرا غرق خوشی می‌شد به هر اندوه من؟

عزیزِ دورِ من

من برایش مثل کودک ذوق می‌کردم ولی او چرا غرق خوشی می‌شد به هر اندوه من؟

عزیزِ دورِ من

حکمتی که در نرسیدن به تو بود را نمیخواستم

دلم نمیخواد باهات رفت و آمد داشته باشم؛ لطفا وقتایی که میای دیگه نرو:)

عزیزِ دورِ من

ولی من دلم نمیاد دستاموبشورم که بوی عطرت از روش بپره...

دیوونه ام دیگه:)

کاش آدمی میتوانست صدای کسی را که دوستش دارد، در گلدانی بکارد.

تصدقتان شوم، پاییز در راه است! از سرمای تن که بگذریم، با سرمای دلمـان چه کنیم که تنها با وجود پر مهر شما گرم می‌شود؟

درمانم؛دردم شد:)

درمانم؛دردم شد:)

من هنوز خیال میکنم که تو هرشب به من فکر میکنی قطعا من خیالباف ترین فراموش شده‌ی جهانم

عزیزِ دورِ من

دلم برات مورچه شده:)

دلم برات مورچه شده:)