‹جآن دَرد›

چقدر دیوانه ام! یادم رفته بود جزء کسانی ام که خداوند چندین بار برایش معجزه کرد و نجاتش داد...

رفته رفته لابه لای روزها گم میشوند دوستانِ نارفیق و عاشقانِ نیمه راه...

دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و خزان بود و پنجره باز؛ استاد شفیعی کدکنی رو به دانشجوها گفت: خاک بر سر دانشجویی که عاشق نشود همین!

دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و خزان بود و پنجره باز؛ استاد شفیعی کدکنی رو به دانشجوها گفت: خاک بر سر دانشجویی که عاشق نشود همین!

دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و خزان بود و پنجره باز؛ استاد شفیعی کدکنی رو به دانشجوها گفت: خاک بر سر دانشجویی که عاشق نشود همین!

دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و خزان بود و پنجره باز؛ استاد شفیعی کدکنی رو به دانشجوها گفت: خاک بر سر دانشجویی که عاشق نشود همین!

دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و خزان بود و پنجره باز؛ استاد شفیعی کدکنی رو به دانشجوها گفت: خاک بر سر دانشجویی که عاشق نشود همین!

دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و خزان بود و پنجره باز؛ استاد شفیعی کدکنی رو به دانشجوها گفت: خاک بر سر دانشجویی که عاشق نشود همین!

گاهی دور شدن؛ تنها راهِ درست دیدنه.

دستم برای مراقبت کردن از تو کوتاهه؛ برای پرسیدن حالت هم خیلی غریبه‌ام. مراقب خودت باش عزیزترینم.

و آنها همانند دو خط موازی که هیچ راهی برای وصالشان نبود از دور یکدیگر را تماشا میکردند..‌.

ز یاد بردنت ای آشنای من،سخت است ببخش مثل تو بودن برای من سخت است

زندگی یه جاهایی میبرتت که یک درصد هم فکر نمیکردی داستان زندگیت اون سمتی بره...

از ته دل مطمئنم دوستم داری هنوز طفل بد رفتار هم باشد؛عزیزِ مادر است

یاسِ کبود

به همدیگر بگویید دوستت دارم و از عشق نهراسید اینجا سرزمینِ بی ثباتی و بلاتکلیفی ست؛شاید فردا نباشیم.

جدی‌جدی رفتیا؛ قربونت برم...

بارون...

اکنون کجاست؟چه می‌کند؟ کسی که فراموشش کرده‌ام:)

اکنون کجاست؟چه می‌کند؟ کسی که فراموشش کرده‌ام:)