نـیـلـدا

ولورام عزیزم، اگر یه روز این نامه رسید دستت، بدون یه نفر یه جایی نشسته بود و بین نوشته هات دنبال چندتا کلمه گشت که بتونه باهاشون خودت رو پیدا کنه. آخرش دیدم شاید نتونم دقیقا تو رو توصیف کنم، ولی میتونم حسی که ازت گرفتم رو برات بنویسم. فکر میکنم تو از اون آدمایی هستی که میشه کنارشون یه عصر طولانی نشست، قهوه خورد و درباره چیزایی حرف زد که شاید برای بقیه اصلا مهم نباشن. از خاطره های قدیمی، از پاییز، از آدمایی که یه روز بودن و حالا فقط جاشون توی حافظه مونده. شاید حتی گاهی سکوت کرد و فقط به خیابون خیس نگاه کرد. یه چیزی توی نوشته هات هست که انگار هنوز به بعضی چیزا دل بستی؛ به بعضی آدما، بعضی لحظه ها، بعضی خاطره ها. حتی وقتی از پشیمونی یا ناامیدی مینویسی، باز یه گوشه از حرفات انگار دنبال یه دلیل کوچیک برای موندنه. نمیدونم چه آدمایی از کنارت رد شدن و چه خاطره هایی توی دلت موندن، ولی امیدوارم از این به بعد سهمت بیشتر از رفتن و دلتنگی، موندن و دوست داشته شدن باشه. امیدوارم یه روز کسی تو رو اونقدر دوست داشته باشه که لازم نباشه نبودنش رو از روی حافظه ات بفهمی؛ خودش باشه، کنار تو، وسط همون کافه دنجی که دوستش داری، با یه فنجون قهوه و یه عالمه حرف نگفته. و پاییز امسال که دوباره رسید، امیدوارم وقتی به آسمون و برگای خیس نگاه میکنی، این بار چیزی توی دلت نگهت نداره جز یه حس خوب.🍂