نعنایِ ژنرال؛ سین بزن!!

شاید بعضی آدم‌ها وقتی نمی‌توانند حرف بزنند، با ماندن‌شان جواب می‌دهند. و شاید بعضی‌ها، وقتی هیچ امیدی برای شنیدن ندارند، باز هم حرف می‌زنند. نه چون مطمئن‌اند طرف مقابل صدایشان را می‌شنود. بلکه چون نمی‌توانند تحمل کنند اگر یک روز بیدار شود و بفهمد در تمام آن مدت، هیچ‌کس کنارش نبوده.

فرمانده تمام حرف‌هایی را می‌گفت که باید سال‌ها پیش گفته می‌شد؛ و او، پشت پلک‌های بسته، تک‌تک‌شان را می‌شنید و برای جوابی که نمی‌توانست بدهد، آرام می‌شکست. تلخ‌ترین قسمت ماجرا این بود؛ یکی بالاخره حرف می‌زد، درست وقتی که دیگری دیگر نمی‌توانست جوابش را بدهد.

عشق ما مثل یک نوت قدیمی روی پیانوست؛ صداش که پخش می‌شود، حتی دیوارهای سئول هم گریه می‌کنند.

"عشق ما مثل یک نوت قدیمی روی پیانوست؛ صداش که پخش می‌شود، حتی دیوارهای سئول هم گریه می‌کنند. هر کلید، هر سکوت، یک خاطره‌ی فراموش‌نشده را دوباره زنده می‌کند. وقتی باد از میان کوچه‌های خیس می‌گذرد، صدای تو در هوا می‌چرخد، می‌نوازد و از تمام آجرها عبور می‌کند. حتی اگر سال‌ها بگذرد و ما در دو جهان مختلف باشیم، این نوت همچنان می‌ماند؛ تنها، جاودانه، و با هر تپش قلب من دوباره زنده می‌شود. گاهی تصور می‌کنم که تو در پس هر سایه‌ای که روی رود هان می‌افتد، پنهان شده‌ای. نور چراغ‌های شبانه روی آب، تصویر تو را تکثیر می‌کند و من در هر بازتاب، تو را پیدا می‌کنم؛ نه به عنوان یک خاطره، بلکه به عنوان حقیقتی که حتی زمان هم نمی‌تواند از بین ببرد. و وقتی باران می‌بارد، قطره‌ها روی پیانو می‌ریزند و صدای تو و من را ترکیب می‌کنند؛ نوت‌هایی که هیچ کسی جز ما نمی‌تواند بشنود. هر صدای خیس، هر سکوت و هر لرزش هوا، مثل لمس دستت است که هنوز بر روی قلبم باقی مانده. عشق ما نه فقط یک خاطره، بلکه یک ارکستر بی‌پایان است؛ ملودی‌ای که در سکوت و در فضا جاری می‌شود و تمام شهر را با ما شریک می‌کند."

بی‌پایانِ انتظار را به فرجامی روشن بدل سازی.

" سـقـوطِ واقـعـی از لـحـظـہ‌ای شـروع مـی‌شـود ڪـہ حـقـیـقـت را مـی‌بـیـنـی؛ جـایـی ڪـہ روح پـیـش از هـر چـیـز و هـر ڪَـس بـہ پـایـیـن پـرتـاب مـی‌شـود.. حـتـی جـلـوتـر از خـودِ درد! "