نعنایِ ژنرال؛ سین بزن!!

بی‌هدف در خیابان‌های پاریس قدم می‌زنم؛ گویی در بدنی دیگر اسیر شده‌ام، بدونِ اختیار و بدونِ اراده؛ در شهری که عشق را در آغوش می‌گیرد، اما خاطره‌ها را چون رازهایی سنگین، در دلِ خود دفن می‌کند. از خانه هایی می‌گذرم که می‌شدند پناهگاهِ ما؛ گواهِ ابرازِ آن عشق های خالصانه و وعده هایی که هرگز به کلام نرسیدند و به دستِ فراموشی سپرده شدند. بوی قهوه ، نان و شیرینی به همراهِ بوی دل انگیزِ نم نمِ باران در هم پیچیده و در هوا غوطه ور شده است؛ همان لحظه و عطرِ خوشی که روزی قرار بود بخشی از خاطراتمان باشد. اکنون، زیرِ بارانی ایستاده‌ام که زمانی، قرار بود خیابان های آن ، شاهدِ رقصِ تن‌های بی‌تابِ ما در سکوتِ شب باشد ، تا حتی برای لحظاتی کوتاه ، ذهنمان را از هر گونه آشوبی دور کرده و توجهی به قضاوت های نهفته در نگاهِ دیگران نکنیم. حالا تنها صدای خش‌خشِ برگ‌های پاییزی است که سمفونیِ غم را در گوشم زمزمه و در دلم رخنه می‌کند که‌گویی نبودنِ تورا برایم یادآوری میکند. هرگاه به زوج‌هایی می‌نگرم که در فضای گرگ‌ومیشِ شهر، با خنده‌های بی‌پروا، آسمان را به تسخیر خود درمی‌آورند، از خود می‌پرسم: آیا ما مستحقِ چنین شادی هایی نبودیم؟ چه شد که از هم ربوده و دلسرد شدیم؟ اما حقیقت تلخ است و بی رحم؛ تو نوازنده‌ای بی‌رحم بودی که زندگیِ ما را، تنها به عنوانِ تارها یا کلید هایی برای نواختنِ خودخواهانه، به کار گرفتی و سپس، آن‌ها را از هم گسستی. و من، اینجا، بر نیمکتی روبروی شیرینی‌فروشیِ مورد علاقه‌ات، در انتظارِ با تو بودنی می‌نشینم که تنها با سپردنِ عمرم به دستِ فراموشی، ممکن است.

رندوم با استفاده از چرخونه برای یک نفر پرمیوم یک ماهه هدیه بدم🌱

آدم‌ها گاهی خاطراتشان را از یاد می‌برند، اما من هنوز با خاطراتِ تو زندگی می‌کنم؛ با یادِ تو نفس می‌کشم، حتی اگر در آن خاطرات، هیچ روزنه‌ای از نور پیدا نباشد و همه‌چیز از ابتدا در تاریکیِ بی‌پایانی غرق شده باشد. عزیزکرده‌ی من، چه بسیار آرزو کرده‌ام که کاش بار دیگر، مانند گذشته، با همان چشمانِ عمیق و اقیانوسی‌ات نگاهم کنی؛ همان چشمانی که درخششِ خیره‌کننده‌شان مرا در خود غرق کرد، و با عشقی خالص، تمامِ مرا در آغوشِ نگاه خویش گرفت. چه شد که ما به این نقطه رسیدیم؟ چگونه کارمان به جایی کشید که اکنون شبیه دو غریبه‌ایم؛ دو رهگذرِ خاموش که فقط از کنارِ هم عبور می‌کنند، بی‌آنکه دیگر میانشان پیوندی عمیق، یا عاطفه‌ای زنده باقی مانده باشد؟

"هیچوقت من رو به تنهایی وا نمیذاری؛ گفته بودی بودنت، زندگیم رو به آتش نمیکشه چون هرگز من رو ترک نمیکنی."

"همواره در دل آرزو داشتم قلبم را به پناهگاهی بسپارم که از آن، همچون یک میراثِ مقدس، محافظت کند و در میانِ آغوشِ خویش پناه دهد. اما ای عزیزِ بی‌رحمِ من، تقدیرِ ما هرگز با خطوطِ کتاب‌ها هم‌سو نبود و به آن مدعایِ رویاها نمیرسیم؛ و من اکنون، در میانه‌یِ این ویرانی، سرنوشتِ تلخِ خویش را به آغوش کشیده‌و آن را پذیرا شده‌ام."