نعنایِ ژنرال؛ سین بزن!!

زمان زیادی از ورود پاییز نگذشته بود ، پسر جوان بر طبق عادت همیشگی‌اش جلوی پنجره آشپزخانه مشغول نگاه کردن باران بود پنجره را به آرامی گشود و اجازه داد هوای نیمه سرد صورتش را نوازش کند که حاصلش بسته شدن چشمان پرستاره‌اش بود ، لبخندی از رضایت زد و پنجره را نیمه باز گذاشت و مشغول گذاشتن سوزن گرامافون کنار پنجره بر روی صفحه وینیل شد که آهنگ مورد علاقه‌اش تمام خانه را به خود گرفت . از دیرباز به روشنایی علاقه‌ای نداشت و تاریکی را ترجیح می‌داد ؛ خانه‌‌نقلی‌اش با لامپ کم‌سوی‌نارنجی‌رنگی روشن شده بود ، شومینه مثل همیشه روشن بود و عود پرتقالی‌اش با بوی سوخته چوب های شومینه تمام خانه را به خود گرفته بودند ؛ بعد از بستن پیش‌بند با ظرافت تمام شروع کرد به پختن پاستا ، دراین بین، گاه میان آشپزخانه ژست دنس به خود گرفته و با آهنگ درحال پلی، می رقصد و گاه با صدای بمش آن را زمزمه می کرد -As long as I’m with you, I’ve got a smile on my face -ههمم -All I know is you’re here with me گاه قطرات خیلی ریز روغن بر روی پوست ظریف بازوانش می پاشید که ثمره آن اخم ریزی بود ، مابین پختن پاستا ، کروسانی که دیروز از کافه گرفت بود را نیز گرم کرد و قهوه‌ای برای خود آماده کرد . در نهایت با وسواس تمام پاستا را به بشقاب کشید و نخ پیش‌بند را از دور گردنش درآورد و کنار گذاشت ، دستانش را بهم مالید و به اثر هنری که خلق کرده بود با افتخار نگاه کرد - دور این دستا باید گشت . یکی یکی بشقاب‌هاو فنجان قهوه را بر سینی چید و به طرف کاناپه کنار شومینه رفت ، نفس عمیقی کشید تا بوی عود پرتقال و چوب ها تمام وجودش به خود گیرند ، سینی را روی میز چوبی گذاشت و روی کاناپه نشست و سرش را به آن تکیه داد و به شومینه زل زد بعد از مکث کوتاهی لبخندی روی لب هایش نمایان شد انگار دیگر از آن همه درد و معلقی خبری نبود ، مغزش بعد عمری ساکت بود و قلبش می تپید ، سبکی تمام بدنش را به خود گرفته بود و دیگر خبری از بار سنگین شانه‌هایش نبود ؛ می‌خندید و این بار خنده هایش واقعی بود انگار که دوباره متولد شده بود بعد آن همه درد و سختی. ولی با این حال اعتقاد داشت تمام دردها برای همچین روزی می ارزید . با لبخند روی لبانش آرام زمزمه کرد - به خانه‌ات خوش برگشتی دوردانه‌ی‌من.