اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

امیدوارم کسایی که با دشمن فرضی می‌جنگن، یه روز یه دشمن واقعی پیدا کنن، انقدر با ما الکی جنگ نکنن.

یه آرزوی شبونه بکنم بخوابیم.

نقدی نظری؟

افسار زمان در دستان تاریخ است؛ تاریخ، آن پیرِ بی‌رحمی که هرگز نمی‌میرد، فقط لباس عوض می‌کند و دوباره بازمی‌گردد. عقربه‌ها دیوانه‌وار دور خودشان می‌چرخند؛ اما من به ساعت‌ها اعتماد ندارم. زمان واقعی، جایی میان حافظه‌ی آدم‌ها نفس می‌کشد؛ در زخم‌هایی که خوب نشده‌اند، در نام‌هایی که هنوز با شنیدنشان قلبی فرو می‌ریزد، در خانه‌هایی که سال‌هاست خالی‌اند اما بوی رفتگان هنوز در دیوارهایشان مانده. این خنیاگرِ خون هنوز زنده‌ست؛ در پستوی ذهن‌ها نفس می‌کشد. تاریخ چیزی را فراموش نمی‌کند؛ فقط گاهی سکوت می‌کند. و چه اشتباه بزرگی‌ست اگر سکوتش را با بخشش اشتباه بگیریم. ما وارثِ جنگ‌هایی هستیم که ندیده‌ایم، سوگ‌هایی که تجربه نکرده‌ایم و داستان‌هایی که پیش از تولدمان آغاز شده‌اند. زمان می‌گذرد، اما بعضی زخم‌ها با آن پیر نمی‌شوند؛ فقط عمیق‌تر می‌شوند. شاید زمان برای بقا، قربانی می‌خواهد. می‌کُشد؛ نه برای مرگ، برای بقا. بگذار عقربه‌ها بچرخند، تقویم‌ها ورق بخورند و نسل‌ها بیایند و بروند. تاریخ هنوز ایستاده است؛ با دستانی آغشته به خون و صدایی که از تاریک‌ترین پستوی ذهن بشر زمزمه می‌کند: «آنچه فراموشش کردی، هنوز تمام نشده است.»

.صاد.

افسار زمان در دستان تاریخ است؛ تاریخ، آن پیرِ بی‌رحمی که هرگز نمی‌میرد، فقط لباس عوض می‌کند و دوباره بازمی‌گردد. عقربه‌ها دیوانه‌وار دور خودشان می‌چرخند؛ اما من به ساعت‌ها اعتماد ندارم. زمان واقعی، جایی میان حافظه‌ی آدم‌ها نفس می‌کشد؛ در زخم‌هایی که خوب نشده‌اند، در نام‌هایی که هنوز با شنیدنشان قلبی فرو می‌ریزد، در خانه‌هایی که سال‌هاست خالی‌اند اما بوی رفتگان هنوز در دیوارهایشان مانده. این خنیاگرِ خون هنوز زنده‌ست؛ در پستوی ذهن‌ها نفس می‌کشد. تاریخ چیزی را فراموش نمی‌کند؛ فقط گاهی سکوت می‌کند. و چه اشتباه بزرگی‌ست اگر سکوتش را با بخشش اشتباه بگیریم. ما وارثِ جنگ‌هایی هستیم که ندیده‌ایم، سوگ‌هایی که تجربه نکرده‌ایم و داستان‌هایی که پیش از تولدمان آغاز شده‌اند. زمان می‌گذرد، اما بعضی زخم‌ها با آن پیر نمی‌شوند؛ فقط عمیق‌تر می‌شوند. شاید زمان برای بقا، قربانی می‌خواهد. می‌کُشد؛ نه برای مرگ، برای بقا. بگذار عقربه‌ها بچرخند، تقویم‌ها ورق بخورند و نسل‌ها بیایند و بروند. تاریخ هنوز ایستاده است؛ با دستانی آغشته به خون و صدایی که از تاریک‌ترین پستوی ذهن بشر زمزمه می‌کند: «آنچه فراموشش کردی، هنوز تمام نشده است.»

.صاد.

تنهایی بهتر از بودن با کسیه که لکه های روحت رو تیره تر کنه، ازت شخصیتی بسازه که خودش می‌خواد.

https://t.me/TheCrrazyWritter/4705 خاکستری ثبات نداره. یک اتفاق کوچک می‌تونه دوباره رنگش رو عوض کنه. یک قطره‌ی سفید، یک قطره‌ی سیاه. امروز می‌تونه شبیه نجات باشه، فردا شبیه سقوط. یک لحظه می‌تونه خودش رو قانع کنه که هنوز سفیده و لحظه‌ی بعد بفهمه چقدر از خودش فاصله گرفته. من نمیدونم چه شخصیتی ندارم گاهی زیادی خاکستری ام و گاهی زیادی سیاه و بیشتر اوقات سفید اما هیچوقت هیچوقت به احساسات آدم ها آسیبی نزدم آدمارو، احساساتشون دست نگرفتم بازیچه نکردم آدم هارو تحقیر و مسخره نکردم کم نشمردم تاجایی دلتون بخواد مرام معرفت داشتم ولی نه کسی درکم کرد نه کنارم بود و همیشه به تنهایی

بهتر از قبل، خیلی بهتر. شما چطورید؟

با مردن چیزی حل می‌شه؟ مردن رو همه بلدن. اگه می‌تونی زندگی کن.

خداروشکر یه استاکر دارم، ناشناس هارو هم فور می‌کنه. خسته نباشی پهلوان، خدا قوت.

دقیقا.

باهاش آشتی کن، اون بجز تو کسیو نداره.

خاکستری قشنگه، اما سمی‌ئه. برای همین رنگ مورد علاقمه.

گوش می‌دم بهت.

قرار نیست گداییِ چیزی رو بکنید. این حرفم به این معنی نیست که ناراحتت کنم، تو بی‌نظیری، بقیه بال بال می‌زنن جوابشون رو بدی. وقتی بقیه ذره ذره به تو محتاجن، خودت رو برای کسی که ارزش الماس رو نمی‌دونه اسراف نکن.

کمتر با خودت بجنگ.

یه سری وقتا باید دورت یه دیوار بکشی، ببینی کی بخاطرت دیوار رو می‌شکنه.

گاهی ابری، گاهی بارونی.

بفرمایید به صرف چای و مقداری صحبت.

امشب صحبت کنیم؟