اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
Open in Telegram
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
6 249
Subscribers
-3224 hours
-2017 days
+1 99830 days
Posts Archive
زمان همه‌چیو درست نمی‌کنه، اما چیز‌هایی رو نشونت می‌ده که نمی‌خوای ببینی.
سرم را به شیشه‌ی زندگی تکیه می‌دهم؛ می‌شکند. چه جان‌گداز است عصرِ شکستنِ ساعت شنی. من مجرمم؛ به جرمِ بازی با دانه‌های شن، غافل از اینکه هر دانه، تکه‌ای از عمرم بود. و حالا کفِ زمین پر از شن است؛ دانه‌هایی که هرکدام روزی بخشی از «فردا» بودند. دست دراز می‌کنم تا زمان را از زمین جمع کنم، اما شن‌ها از میان انگشتانم می‌گریزند؛ مثل روزهایی که فکر می‌کردم هنوز برای برگشتنشان وقت هست. آخرین دانه می‌افتد. ساعت می‌ایستد. من میان خرده‌شیشه‌ها دنبالِ چیزی می‌گردم که حتی نمی‌دانم چه بوده است. دست‌هایم خالی می‌مانند. آن‌وقت می‌فهمم شیشه برای شکستن نبود؛ برای آن بود که تمامِ این سال‌ها خودم را پشتِ آن ببینم. اما حالا شیشه شکسته، ساعت ایستاده، شن‌ها روی زمین ریخته‌اند. و حالا من مانده‌ام با تکه‌هایی از خودم که هیچ‌کدام دیگر مرا به یاد نمی‌آورند.
.صاد.
سرم را به شیشه‌ی زندگی تکیه می‌دهم؛ می‌شکند. چه جان‌گداز است
عصرِ شکستنِ ساعت شنی. من مجرمم؛ به جرمِ بازی با دانه‌های شن،
غافل از اینکه هر دانه، تکه‌ای از عمرم بود. و حالا کفِ زمین پر از شن است؛ دانه‌هایی که هرکدام روزی بخشی از «فردا» بودند. دست دراز می‌کنم تا زمان را از زمین جمع کنم، اما شن‌ها از میان انگشتانم می‌گریزند؛ مثل روزهایی که فکر می‌کردم هنوز برای برگشتنشان وقت هست. آخرین دانه می‌افتد. ساعت می‌ایستد. من میان خرده‌شیشه‌ها دنبالِ چیزی می‌گردم
که حتی نمی‌دانم چه بوده است. دست‌هایم خالی می‌مانند. آن‌وقت می‌فهمم شیشه برای شکستن نبود؛ برای آن بود که تمامِ این سال‌ها خودم را پشتِ آن ببینم. اما حالا شیشه شکسته، ساعت ایستاده، شن‌ها روی زمین ریخته‌اند. و حالا من مانده‌ام با تکه‌هایی از خودم که هیچ‌کدام دیگر مرا به یاد نمی‌آورند.
.صاد.
جا می‌مانم؛ روی نت‌های موسیقیِ پیرمردی نابینا، گوشه‌ی خیابانی شلوغ؛ میان خنده‌های کودکی که دست پدرش را محکم فشرده، انگار هنوز در این دنیا، دستی هست که نگذارد گم شوی. جا می‌مانم لابه‌لای گیسوان قهوه‌ایِ دخترکی که دست مادرش را گرفته و بی‌خبر از تمام تلخی‌های دنیا، از کنار ویترین مغازه‌ها می‌گذرد؛ در همان لحظه‌ی کوتاهی که هنوز خیال می‌کند دنیا جای امنی‌ست. جا می‌مانم میان دست‌های پینه‌بسته‌ی کودک کاری که پشت چراغ قرمز ایستاده؛ کودکی‌ای که باید بازی می‌کرد، اما حالا سهمش از روزگار، چند اسکناس مچاله و نگاه‌هایی‌ست که زود از کنارش رد می‌شوند. و من، میان این همه زندگی، آرام‌آرام گم می‌شوم. نه کسی مرا صدا می‌زند، نه کسی متوجه می‌شود چیزی از من کم شده. آدم‌ها می‌آیند، می‌روند، می‌خندند، دست هم را می‌گیرند و از خیابان عبور می‌کنند؛ و من هر بار، کمی بیشتر از خودم جا می‌مانم. تا می‌رسم به جایی که دیگر حتی دلم نمی‌خواهد کسی مرا پیدا کند. نه از سر بی‌نیازی؛ از این ترس که اگر کسی پیدایم کند، باید توضیح بدهم چرا این‌همه مدت پشتِ لبخندهایم این‌قدر آرام فرو ریخته‌ام. چراغ سبز می‌شود. پیرمرد سازش را جمع می‌کند. کودک، دست پدرش را محکم‌تر می‌گیرد. دخترک کنار مادرش دور می‌شود. کودک کار، دوباره به ماشین بعدی نزدیک می‌شود. و خیابان، بی‌رحمانه به زندگی کردن ادامه می‌دهد. من اما همان‌جا می‌مانم؛ میان هزاران نفری که هرکدام جایی برای رفتن دارند، و با خودم فکر می‌کنم شاید آدم وقتی واقعاً فرو می‌ریزد، صدایی ندارد. فقط یک روز می‌بینی دیگر در هیچ خاطره‌ای نیستی، در هیچ «کاش می‌ماندی»ای نیستی، و هیچ‌کس نمی‌فهمد آن آدمی که همیشه گوشه‌ای از زندگی‌شان ایستاده بود، چه‌وقت آرام‌آرام از خودش خالی شد. و شاید دردناک‌ترین قسمت ماجرا همین باشد؛ اینکه جهان برای نبودنت حتی یک لحظه هم مکث نمی‌کند. موسیقی ادامه پیدا می‌کند. چراغ‌ها سبز می‌شوند. دست‌ها هنوز همدیگر را می‌گیرند. و من، در میان تمام این زندگی‌ها، فقط یک جای خالی‌ام؛ جای خالیِ آدمی که زمانی خیلی چیزها برای گفتن داشت... اما آن‌قدر ساکت ماند که حتی خودش هم یادش رفت روزی چقدر دلش می‌خواست کسی صدایش کند.
.صاد.
جا می‌مانم؛ روی نت‌های موسیقیِ پیرمردی نابینا، گوشه‌ی خیابانی شلوغ؛ میان خنده‌های کودکی که دست پدرش را محکم فشرده، انگار هنوز در این دنیا، دستی هست که نگذارد گم شوی. جا می‌مانم لابه‌لای گیسوان قهوه‌ایِ دخترکی که دست مادرش را گرفته و بی‌خبر از تمام تلخی‌های دنیا، از کنار ویترین مغازه‌ها می‌گذرد؛ در همان لحظه‌ی کوتاهی که هنوز خیال می‌کند دنیا جای امنی‌ست. جا می‌مانم میان دست‌های پینه‌بسته‌ی کودک کاری که پشت چراغ قرمز ایستاده؛ کودکی‌ای که باید بازی می‌کرد، اما حالا سهمش از روزگار، چند اسکناس مچاله و نگاه‌هایی‌ست که زود از کنارش رد می‌شوند. و من، میان این همه زندگی، آرام‌آرام گم می‌شوم. نه کسی مرا صدا می‌زند، نه کسی متوجه می‌شود چیزی از من کم شده. آدم‌ها می‌آیند، می‌روند، می‌خندند، دست هم را می‌گیرند و از خیابان عبور می‌کنند؛
و من هر بار، کمی بیشتر از خودم جا می‌مانم. تا می‌رسم به جایی که دیگر حتی دلم نمی‌خواهد کسی مرا پیدا کند. نه از سر بی‌نیازی؛ از این ترس که اگر کسی پیدایم کند، باید توضیح بدهم چرا این‌همه مدت پشتِ لبخندهایم این‌قدر آرام فرو ریخته‌ام. چراغ سبز می‌شود. پیرمرد سازش را جمع می‌کند. کودک، دست پدرش را محکم‌تر می‌گیرد. دخترک کنار مادرش دور می‌شود. کودک کار، دوباره به ماشین بعدی نزدیک می‌شود. و خیابان، بی‌رحمانه به زندگی کردن ادامه می‌دهد. من اما همان‌جا می‌مانم؛ میان هزاران نفری که هرکدام جایی برای رفتن دارند، و با خودم فکر می‌کنم شاید آدم وقتی واقعاً فرو می‌ریزد،
صدایی ندارد. فقط یک روز می‌بینی
دیگر در هیچ خاطره‌ای نیستی، در هیچ «کاش می‌ماندی»ای نیستی،
و هیچ‌کس نمی‌فهمد آن آدمی که همیشه گوشه‌ای از زندگی‌شان ایستاده بود، چه‌وقت آرام‌آرام از خودش خالی شد. و شاید دردناک‌ترین قسمت ماجرا همین باشد؛ اینکه جهان برای نبودنت حتی یک لحظه هم مکث نمی‌کند. موسیقی ادامه پیدا می‌کند. چراغ‌ها سبز می‌شوند. دست‌ها هنوز همدیگر را می‌گیرند. و من، در میان تمام این زندگی‌ها، فقط یک جای خالی‌ام؛ جای خالیِ آدمی که زمانی خیلی چیزها برای گفتن داشت... اما آن‌قدر ساکت ماند که حتی خودش هم یادش رفت روزی چقدر دلش می‌خواست کسی صدایش کند.
.صاد.
اگه حرفی ام داری ایدیم تو ریمو شده های چنل پارتنرت هست از اونجا میتونی ببینی.
