en
Feedback

Don't get caught by a cheater! Telemetrio finds and tags such channels 👉 If you want to see the tag, subscribe

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

Open in Telegram

من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده. @Thecrrazyhearbot

Show more
The country is not specifiedThe category is not specified
6 254
Subscribers
+924 hours
-1527 days
+2 03030 days
Posts Archive
من هنوز گاهی منتظرم. نه کنار پنجره، نه با گوشی توی دست و نه مثل فیلم‌ها. منتظر یک اتفاق ساده‌ام. یک پیام. یک «سلام». یک جمله که بگه: «هنوز یادتم.» شاید خنده‌دار باشه، ولی بعضی امیدها با منطق از بین نمی‌رن. با زمان هم نه. فقط کم‌کم خسته میشن. من هم خسته‌ام. از انتظار. از اینکه هر بار صدای اعلان گوشی میاد، قلبم برای چند ثانیه امیدوار میشه و بعد دوباره آروم می‌گیره. شاید یه روز دیگه منتظرت نباشم. شاید یه روز اسمت فقط یه اسم معمولی باشه. ولی امروز هنوز نیست. امروز هنوز یه گوشه‌ی قلبم هست که وقتی شب میشه، آرام و بی‌صدا می‌پرسه: «اگه برگرده چی؟» و من هنوز جوابی برای این سؤال ندارم. .صاد.
https://t.me/Yeky_BeyondTheSea

من دیگه نمی‌خوام نگهت دارم. نه چون دوستت ندارم؛ اتفاقاً چون دوستت دارم، می‌فهمم که نمی‌تونم برای همیشه دستت رو محکم بگیرم و بترسم که مبادا بری. آدمی که بخواد بمونه، با زنجیر نمی‌مونه. با اختیار می‌مونه. من نمی‌خوام یه روز به پشت سرم نگاه کنم و ببینم تمام چیزی که از عشق برام مونده، ترس از دست دادنه. پس می‌ذارمت بری. با تمام خاطره‌هات. با تمام حرف‌هایی که بینمون موند. با تمام دوستت دارم‌هایی که شاید دیر گفته شدن. برو. فقط امیدوارم یه روز، وقتی زندگی آروم‌تر شد، بفهمی یه نفر بود که می‌تونست برای موندنت بجنگه، ولی ترجیح داد آزادی تو رو به خواستن خودش ترجیح بده. و شاید این، آخرین شکل دوست داشتن من باشه. .صاد.
https://t.me/Darichex

امشب هم دلم گرفته. نه اتفاق خاصی افتاده، نه کسی چیزی گفته. فقط یه‌جور عجیبی خسته‌ام. از فکر کردن، از قوی بودن، از اینکه هر بار چیزی می‌شکنه باید خودم تکه‌هاش رو جمع کنم و طوری رفتار کنم که انگار چیزی نشده. بعضی شب‌ها آدم فقط دلش می‌خواد یکی کنارش بشینه و نپرسه «چی شده؟» فقط باشه. همین. نه نصیحت، نه راه‌حل، نه جمله‌های قشنگ. فقط حضور. من از خیلی چیزها خسته‌ام که حتی نمی‌تونم اسمشون رو بذارم. از آدم‌هایی که نصفه موندن، حرف‌هایی که گفته نشدن، جواب‌هایی که هیچ‌وقت نیومدن و آینده‌ای که نمی‌دونم قراره چی ازش دربیاد. ولی می‌دونم این شب هم تموم میشه. شاید نه با یک اتفاق بزرگ. شاید فقط با طلوع صبح. اما تموم میشه. و من هم تا اون موقع می‌مونم. .صاد.
https://t.me/lilililili_34

من از رفتنت ناراحت نشدم. از این ناراحت شدم که قبل از رفتنت، چیزی رو در من کشتی که به این راحتی‌ها دوباره زنده نمی‌شه. اعتماد. من بهت اجازه داده بودم وارد جایی از قلبم بشی که خیلی‌ها حتی نزدیکش هم نشده بودن. چیزهایی رو بهت گفتم که سال‌ها به هیچ‌کس نگفته بودم. فکر می‌کردم تو فرق داری. و شاید تلخ‌ترین جمله‌ی دنیا همین باشه: «فکر می‌کردم تو فرق داری.» بعد فهمیدم بعضی آدم‌ها دقیقاً همون‌جایی بهت ضربه می‌زنن که مطمئنن بیشتر از همه بهشون اعتماد کردی. من بعد از تو دیگه فقط به آدم‌ها شک نمی‌کنم. گاهی به خودم هم شک می‌کنم. به انتخاب‌هام، به قضاوت‌هام، به قلبم. و این قسمت دردناک ماجراست. تو فقط اعتمادم به خودت رو نگرفتی؛ یه تکه از اعتمادم به خودم رو هم با خودت بردی. ولی یه روز دوباره یاد می‌گیرم اعتماد کنم. نه به تو. به خودم. به اینکه می‌تونم آدم اشتباه رو از آدم درست تشخیص بدم. و اون روز، دیگه شکست تو چیزی از من کم نکرده. .صاد.
https://t.me/Nikiimll

عذاب وجدان گرفتم.

گریه نه اما بغض زیاد داشتم

سه هیچ؟ صد هیچ💗

خدایا شکرت.🛐

تا حالا با قلم من گریه کردین؟
Anonymous voting

شما پارتی نداشته باشی، کی داشته باشه؟

دور از جون. نه جدی ام، اگه اذیتتون کنه، نمی‌نویسم.

واقعا اگه ببینم این کار داره اشکتون رو در میاره، دیگه نمی‌نویسم..

تو چهل دیقه ۵ تا نامه نوشتن خوبه. راضی ام. بریم سراغ بقیه ش.💗

یادته یه زمانی فکر می‌کردیم هیچ‌چیزی نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه؟ چه ساده بودیم. فکر می‌کردیم آدم‌ها مثل عکس‌های قدیمی‌ان؛ هرچقدر زمان بگذره، همون‌جا می‌مونن. ولی زندگی بهمون یاد داد بعضی آدم‌ها میرن، بعضی‌ها تغییر می‌کنن، بعضی‌ها دور میشن و بعضی‌ها فقط تبدیل میشن به یه خاطره‌ی خیلی عزیز. من هنوز بعضی وقت‌ها دلم برای حرف زدن باهات تنگ میشه. برای اون خنده‌های بی‌دلیل. برای اینکه می‌تونستم یه چیز کاملاً بی‌اهمیت رو ساعت‌ها برات تعریف کنم و تو باز گوش بدی. دلم برای نسخه‌ی قدیمی خودمون تنگ شده. نه اینکه بخوام گذشته رو برگردونم؛ فقط دلم می‌خواد یه بار دیگه اون آدم‌هایی باشیم که هنوز نمی‌دونستن زندگی قراره چقدر تغییرشون بده. اگر یه روز اتفاقی دوباره همدیگه رو دیدیم، امیدوارم غریبه نباشیم. شاید فقط دو آدم بزرگ‌تر شده باشیم که وقتی به گذشته نگاه می‌کنن، لبخند می‌زنن و میگن: «چه روزهایی داشتیم.» .صاد.
https://t.me/ABIEBI_1819

سلام، خودِ آینده‌ی من. نمی‌دونم وقتی این نامه رو می‌خونی کجایی. نمی‌دونم هنوز هم بعضی شب‌ها بی‌دلیل دلت می‌گیره یا نه. نمی‌دونم هنوز بعضی آدم‌ها رو با شنیدن اسمشون به یاد میاری یا بالاخره تونستی از کنار خاطره‌هاشون بدون درد رد بشی. ولی یه چیز رو امیدوارم فراموش نکرده باشی: تو از خیلی چیزها جان سالم به در بردی. از شب‌هایی که فکر می‌کردی صبح نمی‌شن، از آدم‌هایی که فکر می‌کردی نبودنشون نابودت می‌کنه، از شکست‌هایی که فکر می‌کردی آخر راهن و از روزهایی که حتی حوصله‌ی بلند شدن از تخت رو نداشتی. اگر امروز خوشحالی، لطفاً بابتش خجالت نکش. اگر عاشقی، نترس. اگر دوباره به کسی اعتماد کردی، خودت رو سرزنش نکن. اگر هنوز زخمی هستی، فکر نکن عقب موندی. زندگی مسابقه نیست. من فقط ازت یه خواهش دارم؛ خودت رو وسط دوست داشتن آدم‌ها گم نکن. این رو منی می‌گم که شاید بارها خودش رو برای نگه داشتن دیگران فراموش کرده. یه روز یاد بگیر که رفتن بعضی‌ها شکست تو نیست. بعضی آدم‌ها فقط قرار بوده بخشی از مسیرت باشن، نه تمام مقصدت. پس اگر رسیدی به روزی که دیگه از گذشته نمی‌ترسی، یه لحظه برگرد و به من فکر کن. به منی که هنوز وسط این همه ترس، برای رسیدن به تو ادامه داد. .صاد.
https://t.me/da_H_da

می‌دونی سخت‌ترین قسمت دوست داشتن تو چی بود؟ اینکه هیچ‌وقت مطمئن نبودم تو هم منو به اندازه‌ی من دوست داری یا نه. من هر نشونه‌ی کوچیکی رو برای خودم تبدیل به امید می‌کردم. یه پیام، یه نگاه، یه جمله، یه «مواظب خودت باش» ساده. همه‌چیز برای من معنی داشت. و شاید برای تو هیچ‌کدومشون معنایی نداشت. من از تو انتظار معجزه نداشتم. فقط دلم می‌خواست یه روز بفهمم تمام این احساسات یه‌طرفه نبوده. ولی نشد. و من موندم و احساسی که نمی‌دونستم باید باهاش چی کار کنم. نه می‌تونستم بهت بگم، چون می‌ترسیدم از دستت بدم. نه می‌تونستم نگهش دارم، چون هر روز بیشتر سنگین می‌شد. آخرش فهمیدم بعضی عشق‌ها قرار نیست به رابطه تبدیل بشن. بعضی آدم‌ها فقط میان که بهت یاد بدن قلبت چقدر می‌تونه کسی رو بخواد، حتی وقتی اون آدم هیچ‌وقت مال تو نمی‌شه. من هنوز دوستت دارم. اما دیگه منتظرت نیستم. و شاید این بزرگ‌ترین کاریه که برای نجات خودم می‌تونستم انجام بدم. .صاد.
 https://t.me/nothing_only_me

دلیل اینکه بین سطر ها یکم فاصله دادم بخاطر اینه اذیت نشین موقع خوندن.

تو که دیگه نیستی، عجیبه که نبودنت هنوز برای من اتفاق تازه‌ایه. انگار هر روز صبح که بیدار می‌شم، برای چند ثانیه یادم میره که دیگه قرار نیست باشی و بعد، یه‌دفعه همه‌چیز برمی‌گرده سر جاش. گوشی رو برمی‌دارم و ناخودآگاه دنبال اسمت می‌گردم. یه چیزی می‌بینم که دلم می‌خواد برات بفرستم، بعد یادم میاد دیگه کسی نیست که براش بفرستم. گاهی فکر می‌کنم آدم‌ها واقعاً نمی‌میرن، فقط از دسترس ما خارج میشن. میرن یه جایی که دستمون بهشون نمی‌رسه، ولی خاطره‌شون هنوز هر روز از جلوی چشممون رد میشه. من هنوز بعضی وقت‌ها با تو حرف می‌زنم. نه بلند، نه طوری که کسی بفهمه. توی ذهنم. وقتی یه اتفاقی میفته، وقتی ناراحتم، وقتی خوشحالم، وقتی چیزی می‌بینم که می‌دونم اگه بودی چه واکنشی نشون می‌دادی. شاید غم واقعی همین باشه؛ اینکه زندگی ادامه پیدا کنه، ولی تو مجبور باشی ادامه‌ی زندگیت رو با جای خالی یک نفر یاد بگیری. من دلم برای خودت تنگ نشده فقط. دلم برای «ما» تنگ شده. برای آدمی که کنار تو بودم. برای نسخه‌ای از خودم که هنوز بلد بود امیدوار باشه. برای روزهایی که فکر می‌کردم بعضی آدم‌ها قرار نیست هیچ‌وقت برن. کاش می‌دونستم اون روزها آخرین روزهای خوبمونن. شاید بیشتر نگاهت می‌کردم. شاید بیشتر می‌موندم. شاید بیشتر می‌گفتم که دوستت دارم. ولی بعضی «کاش»ها برای همیشه بی‌جواب می‌مونن. .صاد.
https://t.me/DDaarrrkkkmmmmiiii888

عزیزِ من، نمی‌دونم هنوز حق دارم بهت بگم «عزیزم» یا نه، ولی بعضی کلمه‌ها حتی وقتی آدم‌ها از زندگی هم میرن، از دل آدم بیرون نمیرن. تو برای من هنوز همون اسمی هستی که وقتی میاد روی صفحه‌ی گوشیم، قلبم یه لحظه یادش میره باید عادی رفتار کنه. من هنوز دوستت دارم. شاید نه اون‌جوری که قبلاً دوستت داشتم؛ نه با اون همه امید و خیال و آینده‌ای که برای دوتامون ساخته بودم. حالا دوست داشتنت بیشتر شبیه یه زخمه. چیزی که دیگه خون نمیاد، ولی هنوز وقتی دست می‌کشی روش، می‌فهمی اونجا یه اتفاقی افتاده. خیلی چیزها بین ما خراب شد. خیلی حرف‌ها گفته شد که نباید گفته می‌شد، خیلی سکوت‌ها اتفاق افتاد که نباید اتفاق می‌افتاد. شاید هر دومون جاهایی اشتباه کردیم. شاید من بیشتر از چیزی که باید موندم و شاید تو کمتر از چیزی که باید تلاش کردی. ولی با همه‌ی این‌ها، من هیچ‌وقت نمی‌تونم وانمود کنم که دوستت نداشتم. تو یه قسمت واقعی از زندگی من بودی. یه قسمت از روزهام، شب‌هام، فکرهام، برنامه‌هام و حتی آینده‌ای که توش زندگی می‌کردم. نمی‌شه یه آدم رو از تمام این‌ها پاک کرد و انتظار داشت چیزی از جاش باقی نمونه. اگه یه روز دیدی دیگه دنبالت نیومدم، بدون که فراموشت نکردم؛ فقط بالاخره یاد گرفتم بعضی آدم‌ها رو باید دوست داشت و در عین حال، ازشون فاصله گرفت. و اگه یه روز دلت برای من تنگ شد، امیدوارم یه لحظه یادت بیاد یه نفر بود که واقعاً دوستت داشت؛ نه برای چیزی که می‌تونستی بهش بدی، فقط برای خودت. .صاد.
https://t.me/textfa_17