اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
Open in Telegram
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
6 237
Subscribers
-2624 hours
-1907 days
+1 98230 days
Posts Archive
در خانه‌ام مرثیه‌ای برگزار کردم. خانمی با موهای بلند مشکی، کلیپس‌زده، با لباسی اصیل و قدی بلند وارد شد، کنار من نشست و آرام‌آرام به هق‌هق افتاد. از او دلیل گریه‌اش را پرسیدم. گفت فرزندانش جوان‌مرگ شده‌اند، خانه‌شان کم‌آب شده و خوشی مدت‌هاست از خانه‌شان رخت بسته. کمی مکث کرد و گفت: «خونه‌مو دزد زده...» نامش را پرسیدم. خودش را ایران معرفی کرد. چیزی ته وجودم فرو ریخت. با لبخند تظاهر کردم خوبم، اما با دلی آکنده از غم، ایران را در آغوش فشردم و با هم برای ما اشک ریختیم. کم‌کم صدای هق‌هق‌مان تمام سالن را پر کرد. سرم را که بلند کردم، دیدم همه گریه می‌کنند. نه برای من، نه برای آن زن؛ برای ایران. و آن شب، برای اولین بار فهمیدم، گاهی یک سرزمین آن‌قدر گریه می‌کند که دیگر نمی‌دانی کدام اشک، اشکِ توست و کدام، اشکِ او.
.صاد.
این پیامو فور کنید، بگم اگه قرار بود یه جای دیگه به دنیا میومدید کجا بود و چه شغلی داشتین.
ظرفیت: ۱۰ چنل.
با آدمی که بهت گیر می‌ده، حسودی می‌کنه، روت حساسه، پیشت خودشه، کودک درونشو نشونت می‌ده، حواسش بهت هست، نگرانته، بحث می‌کنی؟ بدبخت اونو باید بذاری رو سرت حلوا حلوا کنی.
