اینجادیوانهایمینویسد!
Open in Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
6 254
Subscribers
+924 hours
-1527 days
+2 03030 days
Posts Archive
نمیپرسم حالت خوبه یا بهتری چون خودم از این جمله فراریم
آروم تری؟
اگه بخوای صحبت کنی راجبش هستیم ها
سلام عزیزم. شاید این آخرین کلماتی باشه که از من بهت میرسه؛ نه چون دیگه حرفی برای گفتن ندارم، اتفاقاً حرف توی دلم اونقدر زیاده که اگه بخوام همهشون رو بگم، شاید هیچوقت تموم نشن. فقط دیگه فهمیدم بعضی حرفها وقتی قراره به کسی برسن که دیگه قرار نیست برگرده، گفتنشون فقط درد رو طولانیتر میکنه. از این به بعد دیگه آزادی. دیگه کسی نیست که منتظر پیامت بمونه، با دیر جواب دادنت دلش بگیره، با صدات آروم بشه یا ازت بخواد بیشتر بمونی. کسی نیست که هر شب قبل خواب، آخرین فکرش تو باشی و صبح، اولین چیزی که یادش میاد، تو. میتونی زندگی کنی؛ همونطور که همیشه دلت میخواست. بخندی، عاشق بشی، خاطره بسازی و حتی یه روز به جایی برسی که دیگه اسم من هم برات چیزی جز یه خاطرهی دور نباشه. من فقط امیدوارم وقتی یه روز به گذشته نگاه کردی، یادت نیاد من چقدر گریه کردم یا چقدر شکستم؛ یادت بیاد یه نفر توی زندگیت بود که واقعاً دوستت داشت. اونقدر که حتی وقتی فهمید دیگه جایی توی زندگی تو نداره، باز هم آرزو کرد خوشحال باشی. سخته بدون تو ادامه بدم. خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم. چون من فقط تو رو از دست ندادم؛ یه «ما» رو از دست دادم. یه آیندهای که توش خودمون رو کنار هم تصور کرده بودم. یه عالمه «بعداً» که دیگه هیچوقت نمیرسن. و بدتر از همه، آدمی رو از دست دادم که یه زمانی فکر میکردم قراره آخرِ تمام رفتنها باشه. حالا باید یاد بگیرم چطور از کنار خاطرههایی رد بشم که یه زمانی با تو قشنگ بودن، چطور آهنگهایی رو بشنوم که با تو معنی پیدا کرده بودن و وانمود کنم چیزی توی دلم فرو نریخته. دیگه نمیام دنبالت. نه اینکه دلم نخواد؛ فقط بالاخره فهمیدم عشق، وقتی فقط یکی از دو نفر برای موندنش تلاش میکنه، دیگه اسمش موندن نیست؛ اسمش خودشو فراموش کردنه. پس برو عزیزم. زندگیت رو بکن. من هم یه جایی، یه جوری، بالاخره یاد میگیرم نبودنت رو تحمل کنم. درسته که دیگه کنار تو نیستم، اما از دور، هنوز حواسم بهت هست؛ نه برای اینکه برگردی، فقط چون بعضی آدمها حتی وقتی از زندگیمون میرن، یه تکه از قلبمون رو با خودشون میبرن و من هنوز اون تکهای که دست توئه رو پس نگرفتم. .صاد.
سلام عزیزم.
شاید این آخرین کلماتی باشه که از من بهت میرسه؛ نه چون دیگه حرفی برای گفتن ندارم، اتفاقاً حرف توی دلم اونقدر زیاده که اگه بخوام همهشون رو بگم، شاید هیچوقت تموم نشن. فقط دیگه فهمیدم بعضی حرفها وقتی قراره به کسی برسن که دیگه قرار نیست برگرده، گفتنشون فقط درد رو طولانیتر میکنه. از این به بعد دیگه آزادی. دیگه کسی نیست که منتظر پیامت بمونه، با دیر جواب دادنت دلش بگیره، با صدات آروم بشه یا ازت بخواد بیشتر بمونی. کسی نیست که هر شب قبل خواب، آخرین فکرش تو باشی و صبح، اولین چیزی که یادش میاد، تو. میتونی زندگی کنی؛ همونطور که همیشه دلت میخواست. بخندی، عاشق بشی، خاطره بسازی و حتی یه روز به جایی برسی که دیگه اسم من هم برات چیزی جز یه خاطرهی دور نباشه. من فقط امیدوارم وقتی یه روز به گذشته نگاه کردی، یادت نیاد من چقدر گریه کردم یا چقدر شکستم؛ یادت بیاد یه نفر توی زندگیت بود که واقعاً دوستت داشت. اونقدر که حتی وقتی فهمید دیگه جایی توی زندگی تو نداره، باز هم آرزو کرد خوشحال باشی. سخته بدون تو ادامه بدم. خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم. چون من فقط تو رو از دست ندادم؛ یه «ما» رو از دست دادم. یه آیندهای که توش خودمون رو کنار هم تصور کرده بودم. یه عالمه «بعداً» که دیگه هیچوقت نمیرسن.
و بدتر از همه، آدمی رو از دست دادم که یه زمانی فکر میکردم قراره آخرِ تمام رفتنها باشه. حالا باید یاد بگیرم چطور از کنار خاطرههایی رد بشم که یه زمانی با تو قشنگ بودن، چطور آهنگهایی رو بشنوم که با تو معنی پیدا کرده بودن و وانمود کنم چیزی توی دلم فرو نریخته. دیگه نمیام دنبالت. نه اینکه دلم نخواد؛ فقط بالاخره فهمیدم عشق، وقتی فقط یکی از دو نفر برای موندنش تلاش میکنه، دیگه اسمش موندن نیست؛ اسمش خودشو فراموش کردنه. پس برو عزیزم. زندگیت رو بکن. من هم یه جایی، یه جوری، بالاخره یاد میگیرم نبودنت رو تحمل کنم. درسته که دیگه کنار تو نیستم، اما از دور، هنوز حواسم بهت هست؛ نه برای اینکه برگردی، فقط چون بعضی آدمها حتی وقتی از زندگیمون میرن، یه تکه از قلبمون رو با خودشون میبرن و من هنوز اون تکهای که دست توئه رو پس نگرفتم.
.صاد.
