🥣

تا این حد

من یک بار توی مترو صادقیه سوشی خوردم

مترو صادقیه پر از عجایب و شگفتیه

ولی تنها چیزی که ممکنه تو کیفم باشه خرماست

وای انگار تو کیفم سوغاتی و ابنبات کریسمسی دارم🤣🤣🤣

https://t.me/itsnarans/2749 شبیه الفای کریسمسی شدید😭

تازه این وسط اتفاقی که داره میوفته اینه که ماها به عنوان بازمانده هرروز با عذاب وجدان بازمانده بودن داریم به زندگی ادامه می‌دیم.

حقیقتا سوگ و ترومایی که دسته جمعی داریم تجربه می‌کنیم به قدری وحشتناکه که احساس می‌کنم حتی سال‌های سال‌ هم درموردش بخوان بنویسن و توضیحش بدن باز نمی‌تونن.

اینکه همه مون مجبور بودیم و هستیم که تو همچین شرایط وحشتناکی یه جوری ادامه بدیم خودش خیلی ظالمانه س

واقعا چگونه و چطور

من برای اینکه بتونم بهمن فارغ التحصیل بشم باید دی ماه پروژم رو تحویل بدم و موندم چگونه چطور :)

فکر اینکه یه اتفاق بد «قراره» بیوفته واقعا فلج کنندست.

واقعا ادم احساس می‌کنه گیر کرده توی اون ۴۸ ساعت. هیچوقت براش تموم نشده. چجوری داریم میریم جلو واقعا. چجوری.

من هنوز برام سواله ما از دی ماه چجوری زنده اومدیم بیرون. برام غیر واقعیه که داره یک سال می‌شه

=)))))))

دی ماه من یه امتحان ترم سنگین و حجیم داشتم که خیلی سخت بود ، از اون ور همش داشتم اخبارارو دنبال میکردم و هیچ چیز خوبی به گوشم نمی‌خورد بعد تو اون هیری ویری پارتنرمو گرفته بودن و من هیچ خبری ازش نداشتم=))))) نمی‌دونم چجوری اون امتحانو دادم و زنده موندم

امتحان داشتن تو جنگ یکی از بدترین چیزهاست.

امتحان دارم دارم برای امتحانم میخونم یعنی حین جنگ بعد جنگ قبل جنگ من درحال خوندن واسه امتحانمم🏌‍♀

خیلیم خوشحالن تازه 🤣