Fernweh

دست و پا گر بشکند ، با نسخه درمان میشود چشم گریان هم دمی با بوسه خندان میشود ای خدا هرگز نبینم بشکند قلب کسی دلشکسته باطنش از ریشه ویران میشود

او مرا میخواست اما لب به انکار گشود پای عقل و منطقی بودن در این کار گشود خواستم ابر خیالش را زه فکرم رد کنم او لبانم را به کام تلخ سیگار گشود

نه بیمارم ، نه خوشحالم ، نه از حالم خبر دارم گهی با جان گهی با دل ، گهی از هردو بیزارم گهی خوشحال و خندانم ، گهی از درد بیتابم گهی بیدارم ولی خوابم ، گهی در خواب و هشیارم گهی بیگانه از خویشم، گهی بیگانه هم خویشم گهی آنم ، گهی اینم ، گهی سر در گریبانم گهی در شور و در سازم ، گهی با غصه دم‌سازم گهی شاد و غزل خوانم، گهی از درد بیتابم چه غوغاییست در این عالم ،که من حیران حیرانم

کعبه ام هستی و میگردم به دورت تا ابد گرچه آیین طواف از دور هشتم باطل است

گفته بودی که چرا خوب به پایان نرسید راستش زورِ منِ خسته به طوفان نرسید گرچه گفتند بهاران برسند مال منی قصه آخر شد و پایان زمستان نرسید من گذشتم که به تقدیر خودم تکیه کنم جگرم سوخت ولی عشق به عصیان نرسید شهریار

ای دل اگر تنها شدی آواره ی گریان مشو از ترس تنها ماندنت سربار این و آن مشو سرمای تنهایی به از گرمای دست ناکسان صد سال تنها باش و گرم از ناجوانمردان مشو

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نازنینا، ما به ناز تو جوانی داده‌ ایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟ شهریار

یارمن وحریف من، خوب من و لطیف من چست من و ظریف من، باغ من و بهار من ای تن من خراب تو، دیده ی من سحاب ت ذره ی آفتاب تو، این دل بی‌قرار من مولانا

تو تمنای من و یار من و جان منی پس بمان تا که نمانم به تمنای کسی

دیدار تو حل مشکلات است صبر از تو خلاف ممکنات است سعدی

دل پیش کسی باشد و وصلش نتوانی لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی آیا شده از شدت دلتنگی و غصه هعی بغض کنی گریه کنی شعر بخوانی؟

داش میخوای بدونی من چقدر خودم و دوست دارم ؟ اونقدر که انگار که کون اسمون باز شده فقط من اومدم .

گاهی فکر میکنم تمام این سال هارا برای ساختن تصویری بی نقص از تو هدر داده ام .

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

من ندانستم از آن اول تو بی مهر و وفایی عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

خلایق از تو حیرانند و جای حیرت‌ست الحق که مه را در زمین بینند و مه در آسمان باشد

گر چنینی گر چنانی جانِ مایی ، جانِ جان مولانا