مُبهَم...

واقعا بنظرم تو این مملکت در حق معلما و نیروی امنیت خیلی کم لطفی میشه معلمی که هزار تا شاگرد درس میده به یه جایی میرسونه دانش آموزو یا حداقلش یه پله ترقی محسوب میشه ،یا نیروی امنیتی که جونش رو کف دستش گذاشته ازین مملکت و.. دفاع می‌کنه و یا حتی خلیاشون شیفتای خیلی طولانی و خسته کننده ای دارن در قبالش واقعا حقوقای نا چیزی میگیرن عمیقا میشه گفت خرج و دخلشون با این وضع گرونی تورم باهم نمیخونه

در فریب آرزو عجیب عمر ما میگذرد

عاشقش بودم و او قدر بزی فهم نداشت؛ چه کنم باز که او حبه انگور من است، "ارس آرامی"

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت "هوشنگ ابتهاج"

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد در اول آسایش مان سقف فرو ریخت هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد "حامد عسکری"

الن به معنای واقعی کلمه این جسم نیمه جان را به امام رضا برسونید هستم.

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر کز آتش درونم دود از کفن برآید "حافظ"

عاشقی بیش نبود.. عشق، تنها همدم او بود،همان که شب‌ها در سکوت تاریکی، با او راز و نیاز می‌کرد. شبی در کنج خلوتی نشسته بود و زیر لب زمزمه کرد... زلیخا راستش را بگو تو چه به خدای یوسف گفتی که این چنین پا در میانی کرد.

از در انداختت بیرون از پنجره بیا تو بجنگ واسه خواسته هات ،ناامید نشو خدا ببینه به خواستت سفت و سخت چسبیدی خواستت رو بهت میده "شهید‌ مصطفی صدر زاده"

به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود. "علیرضا آذر"

من تمامِ زندگی‌ام را با تو معامله کردم؛ حالا تو همه‌چیز را بردی و من هیچ. "افشانه اکبری"

تویِ شلوغ‌ترین جای دنیا، هنوزم به دنبال تو می‌گردم.

اگه وضع مملکت بخواد همینجوری ادامه پیدا بکنه من تا چند ماه دیگه خارج هستم ( منظورم خارج از حیطه سلامت و روان بود)

نمیدانم چرا‌‌ اما انقدر دوستت دارم که از بیچارگی گاه به حال خویش میگریم اگر جنگیده بودم دست کم حسرت نمیخوردم ولی من بر شکست بی جدال خویش میگریم "فاضل نظری"

خواب نمیبرد مرا یار نمیخرد مرا مرگ نمیدرد مرا آه چه بی بها شدم "عباس معروفی"

هـر لحظـه كه تسلیمم در كارگه تقدير آرامتر از آهو ،بی باك تر از شيرم هر لحظه كه می كوشم در كار كنم تدبير رنج از پي رنج آيد ،زنجير پی زنجیر "مولانا"

از فریب وعده امید روزگارم شد سیاه رنج هم نومیدی از امیدواری کشم. "صائب تبریزی"