𝕿𝖗𝖆𝖚𝖒𝖆

آرزوهام بلوط بود و من اون سنجابه توی عصر یخبندان.

تو شبیه رد اون زخمی هستی که روی دستمه دیگه درد نمیکنه دیگه نمیسوزه ولی نگاه کردن بهش منو ناراحت میکنه.

عاشق قطع ارتباط با اون دسته از آدماییم که فکر میکنن من همیشه هستم.

تو یه موقعیت‌هایی بهم میگن عصبانی، که من هنوز عصبانی نشدم.

کاری که پسر خوشگله با قلبم میکنه

وسط یه جمع نشستی، همه دارن میگن و میخندن، تو ساکتی و توی مغزت اورثینک میکنی که چقدر به هیچ‌جا و هیچ‌کس تعلق نداری.

تمام وجودم خسته اس

کلاً سه مدل خستگی داریم: خستگی جسمی، خستگی روحی، و خستگیِ ناشی از زنده بودن تو این بازه از تاریخ.

از شدت شرم بابت ارتباطی که با بعضیا داشتم، دلم میخواد هویتمو عوض کنم.

آدم یه روزی از توضیح دادن خسته میشه و می‌ذاره بقیه هر داستانی دوست دارن ازش بسازن.

من نه کمال گرام نه عمل گرا، من بگا گرام، هی به سمت گا گراییده میشم و بگا میرم.

صداهای تو ذهنم انقد بلندن که فقط با یه گوله خفه میشن

بعضی وقتا دلت از همه چی پره

۴ دقیقه ارزشمند

تا نفس در سینه ام هست فریاد جاویدشاه نخواهد افتاد از زبانم.