شب‌های عربی

ادب المهجر چیست؟ این مهاجران عرب در آمریکای شمالی و جنوبی کم‌کم فعالیت‌ها و انجمن‌های ادبی خودشان را هم ایجاد کردند. ادبیات دیاسپورای عرب در این برهه از تاریخ متولد شد. شخصیت‌های ادبی معروفی مثل جبران خلیل جبران جزو همین گروه هستند. دیاسپورای جنوبی از نظر حجم تولیدات ادبی فعال‌تر بودند ولی دیاسپورای شمالی که جبران جزو آن‌ها بود معروف‌تر شدند. دیاسپورای جنوبی اسم جمعیت ادبی‌شان را «گروه اندلسی» گذاشته بودند؛ زیرا آمریکای لاتین را اندلس اسلامی می‌دانستند که دوباره پای اعراب به آن باز شده است. به گمان من، احتمالا بزرگ‌ترین عاملی که فرهنگ و تمدن عربی را زنده و پویا نگه داشته است، همین جمعیت‌های مغترب (غرب‌رفته) است؛ چه اهالی شام که به قاره آمریکا رفتند و چه اهالی مصر و شمال آفریقا که رفت‌و‌آمد زیادی به اروپا دارند و بسیاری نخبگان‌شان تحصیل‌کردگان دانشگاه‌های اروپایی هستند. #شامات #مهاجرت #اندلس #دیاسپورا #آمریکای_لاتین #جبران_خلیل_جبران @arabian_nights_101

در مطالب دیشب گفتیم رهبر دروزی‌های سوریه شیخ حکمت الهجری متولد ونزوئلا است. در ونزوئلا دروزی‌های زیادی زندگی می‌کنند. همان‌طور که در آمریکای لاتین اعراب زیادی زندگی می‌کنند. بعد از فلسطین، شیلی میزبان بیشترین تعداد فلسطینی‌هاست. واقعا چرا؟! شکیرا (شاکرة) اجدادی لبنانی دارد! نجیب بقیلة رئیس جمهور السالوادور که در ماجرای بیت‌کوین اسمش خیلی شنیده شد، ریشه فلسطینی دارد! کارلوس منعم رئیس جمهور اسبق آرژانتین تباری سوری دارد! واقعا ماجرا چیست؟! ماجرا این است که حد فاصل سال‌های ۱۸۸۰ تا جنگ جهانی اول، اوضاع منطقه شام (لبنان، سوریه، فلسطین و...) آشوب و مرگ بود. جنگ داخلی در منطقه لبنان، خشک‌سالی و نابودی صنعت ابریشم، مالیات سنگین و سربازی اجباری در خلافت عثمانی، کشتار و سرکوب مسیحیان توسط ترک‌ها، همه این‌ها دست به دست هم دادند تا یک موج مهاجرت گسترده از این سرزمین‌ها به جهان بیرون آغاز شود. بعضی‌ها مرحله به مرحله اول به مصر بعد به اروپا و آمریکا می‌رفتند. بعضی نیز مستقیما به آمریکای لاتین رفتند. {نکته بامزه: بعضی عرب‌ها چون شنیده بودند مردم آمریکای جنوبی مذهبی هستند، اشیاء مقدس مذهبی مانند آب نهر اردن را با خود به آن‌جا برده بودند تا به مردم مسیحی بفروشند.} این مهاجران غالبا مسیحی و بعضا مسلمان و یهودی و دروزی هم بودند؛ و چون پاسپورت عثمانی داشتند اغلب به عنوان ترک ثبت می‌شدند. این موج مهاجرت در دهه‌های بعدی هم ادامه یافت. مثل دهه ۱۹۵۰ که دوره رونق نفت بود و کشورهای آمریکای لاتین فرصت‌های شغلی زیادی داشتند. امروز ونزوئلا میزبان بزرگ‌ترین جامعه دروزی خارج از خاورمیانه است (تقریبا ۶۰ تا ۲۰۰ هزار نفر) که بسیاری‌شان تابعیت دوگانه دارند و پیوند خانوادگی‌شان با سویدا را حفظ کرده‌اند. به همین دلیل سویدا را «ونزوئلای کوچک» می‌نامند. این عرب‌های مهاجر با کارگری در معدن و کارخانه، دست‌فروشی، کسب‌وکارهای کوچک خانوادگی و این جور کارها آغاز کردند ولی در طی یک یا دو نسل کسب‌وکارهای موفقی را ایجاد کردند و شخصیت‌های بزرگ سیاسی و اقتصادی و حتی ادبی از میان آن‌ها برخاست. برای شناخت دیگر شخصیت‌های عرب‌تبار آمریکای لاتین #شامات #مهاجرت #عثمانی #سوریه #لبنان #فلسطین #آمریکای_لاتین @arabian_nights_101

inhale exhale inhale exhale inhale exhale

خب الان چجوری به دوستان عرب‌مان توضیح دهیم که عده‌ای ایرانی با خون خالص آریایی، از نوادگان کورش کبیر، در سن ۳۰ سالگی به بالا، مانند کودکان با کوله‌پشتی و اسباب‌بازی می‌روند مهد کودک، تا عقده‌های کودکی‌شان جبران شود! واقعا نمی‌دانم چه بگویم! شرم‌آور است! @arabian_nights_101

بله عزیزان. هم مطلعم، هم در صفحات سوشال، صحبت‌های کابران عرب را می‌خوانم. امروز سالگرد پایان جنگ ایران و عراق است. ولی ادمین محترم شب‌های عربی چون ایرانی است و دوست دارد در مسائل کشورهای همسایه دخالت کند، فقط در خصوص مسائل سوریه و لبنان حرف می‌زند. پرداختن به مسائل داخلی برای سلامت جسم ادمین خوب نیست. شب بخیر

باورتون میشه این دو نفر مال یک آب و خاک و نژادن؟! آره دنیا واقعا عجیبه @arabian_nights_101

راستی، کانال شب‌های عربی ۲ماهه شد.

آن پرچم رنگارنگ دروزی‌ها که در تصاویر مختلف دیده می‌شود ربطی به کوئیرها و اقلیت‌های جنسی ندارد. هر یک از آن رنگ‌ها سمبل یک مفهوم دینی خودشان است.

در فضای سیاسی عربی/سوری اصطلاحی وجود دارد به نام «دعشنة» به معنای داعشی‌کردن افراد. یعنی رفتارهایی از سوی حکومت‌ها که مخالفان سیاسی‌شان را وادار به اقدامات تروریستی و داعش‌گونه کند. اصطلاح مشابه دیگری نیز وجود دارد به نام «تسخین الارهاب» به معنای افروختن آتش تروریسم! مثلا می‌گفتند ظهور احمد الشرع نتیجه مستقیم عملکردهای بشار اسد بود که مخالفان را به تروریست و ارهابی شدن سوق می‌داد و امکان مخالفت سیاسی دموکراتیک را سلب می‌کرد. همین داستان به نحوی دیگر در خصوص، شیخ العقل دروزی‌ها تکرار شده است. حکمت الهجری که امروزه حتی به عنوان «ستون پنجم اسرائیل در سوریه» شناخته می‌شود و خواهان کشور مستقل برای دروزی‌هاست، نتیجه مستقیم حضور پررنگ اسلام‌گرایان رادیکال در بدنه حکومت جولانی است؛ که باعث شده بسیاری از دروزی‌ها نگرانی مشروعی برای امنیت و هویت‌شان داشته باشند. بگذریم. یک فکت جالب بگویم که زمینه‌ساز مطلب فردا شب باشد. به نظر شما حکمت الهجری، پیشوای مذهبی دروزی‌های سوریه، کجا متولد شده است؟ ونزوئلا! چطور؟ فردا شب در «شب‌های عربی» بخوانید! #سوریه #سویداء #الدروز #اسرائیل #حكمت_الهجري #دعشنة @arabian_nights_101

منطقه سوریه و لبنان که به طور تاریخی به سرزمین شام معروف است، بخاطر موقعیت خاصی که به لحاظ استراتژیک و وفور منابع طبیعی دارد، از گذشته‌های خیلی دور مهد تمدن‌ها و زیست‌گاه اقوام مختلف بوده است. مانند همان تمدن اوگاریت که قبلا درباره‌اش خواندیم. امروز هم همین تنوع دینی و نژادی در این مناطق وجود دارد. یکی از اقلیت‌های قومی و مذهبی موجود در سوریه امروز، دَروزی‌ها هستند. دروزیه محبوب‌ترین گروه دینی برای من هستند؛ فقط به این خاطر که هیچ کس از محتوای واقعی دین آن‌ها اطلاعات کاملی ندارد؛ چون عقایدشان را مخفی نگه می‌دارند و نه تنها تبلیغ دین ندارند؛ بلکه با دین به مثابه اسرار فوق محرمانه دولتی رفتار می‌کنند؛ که این عالی است! موثق‌ترین اطلاعاتی که از دروزی‌ها داریم این است که خودشان را یکتاپرست می‌دانند؛ عنوان مذهبی رهبران‌شان «شیخ العقل» است؛ و در حال حاضر هم سه شیخ العقل حی و حاضر دارند: حکمت الهَجَری، یوسف الجَربوع و حمود الحَناوی! {منابع زیادی هستند که عقاید دروزی‌ها را گزارش می‌کنند؛ اما تا وقتی این‌ گزارش‌ها توسط خود آن فرقه تایید نشوند فاقد اعتبار هستند. به گزارش‌های اهالی دیگر ادیان، درباره دین و مذهب رقیب هرگز بها ندهید. قاعده کلی!} در یک سال اخیر همین شیخ حکمت الهجری، از چهره‌های خبرساز و پرسروصدا در رسانه‌های سوری بوده است. چرا؟ بخاطر مواضع سیاسی جنجالی‌اش! ▪️ پیش از ۲۰۱۱ و در دوران بعث: دروزی‌ها در ساختار حکومت بعث ادغام شده بودند و حداقل یک وزیر و چند نماینده در پارلمان داشتند. رهبران مذهبی‌شان هم معمولا موضعی محتاطانه و وفادارانه نسبت به رژیم داشتند. رژیم بعث نیز آن‌ها را از خدمت اجباری نظامی معاف کرده بود و اجازه داده بود نیروهای نظامی محلی خود را برای امنیت منطقه داشته باشند. ▪️ در طول جنگ داخلی (۲۰۱۱–۲۰۲۴): دروزی‌ها عمدتا بی‌طرف بودند و رهبران‌شان نیز میان حمایت و سکوت در نوسان بودند؛ اما با افزایش نارضایتی‌ها خصوصا در سال‌های آخر و با شکل‌گیری اعتراضات ضد اسد در خود سویداء، حتی خود شیخ حکمت الهجری که ابتدا موضع محتاطانه داشت، به حمایت از معترضان ضد رژیم تغییر موضع داد و حتی از «جهاد» علیه شبه‌نظامیان حزب‌الله و نیروهای ایرانی سخن گفت.

دروزی‌ها تا اینجا رفتارشان مطابق الگوی کلاسیک خیلی از فرقه‌های دینی نام‌آشنا برای ما ایرانی‌هاست. سکوت و مصلحت‌اندیشی در بیشتر مسیر، سپس پیوستن به مردم در لحظات آخر!

▪️پس از سقوط اسد: دروزی‌ها سقوط بعث را عموما به فال نیک گرفتند، اما نسبت به حکومت جدید نیز بدگمان و نگران ماندند؛ چون از ایدئولوژی اسلام‌گرایانه حکومت جدید می‌ترسند و حاضر به خلع سلاح کامل نشدند. اما سروصدای رسانه‌ای دروزیه و شیخ حکمت الهجری فقط درباره کنترل حکومت مرکزی بر سویداء نبود؛‌ بلکه به موضع‌شان نسبت به اسرائیل هم ربط دارد. دروزی‌های سوریه عموما وفادار به هویت عربی و سوری‌شان بوده‌اند و مانند هر عرب دیگر دل خوشی نسبت به اسرائیل نداشتند. (برخلاف دروزی‌های اسرائیل که کاملا به اسرائیل وفادارند.) اما پس از سقوط اسد و به‌ویژه پس از درگیری‌های خونین تابستان ۲۰۲۵ سویدا (که بسیاری آن را نسل‌کشی علیه دروزيه توصیف کردند) موضع برخی رهبران تغییر کرد. حکمت الهجری علنا از مداخله نظامی و حملات هوایی اسرائیل تقدیر کرد و گفت «اسرائیل تنها کشوری بود که دروزی‌ها را از نسل‌کشی نجات داد». او روابط با اسرائیل را «طبیعی» و مبتنی بر پیوندهای خونی دانست و از «اتحاد استراتژیک» سخن گفت. اسرائیل نیز خود را «محافظ» دروزی‌ها معرفی کرد و از آن‌ها برای توجیه حضور نظامی در جنوب سوریه استفاده کرد. با این حال، این موضع مورد توافق همه دروزی‌ها نیست. بسیاری دیگر از دروزی‌ها هرگونه نزدیکی به اسرائیل را رد کرده و بر هویت عربی و سوری خود تأکید دارند. شیخ جنجالی دروزی‌ها حتی بر خلاف دیگر رهبران و مردم دروزی، از استقلال کامل سویداء و ایجاد کشور مستقل دروزی حمایت کرده است. یک گروه شبه‌نظامی دروزی هم تحت نفوذش هستند که ماجرا را جالب‌تر می‌کند. #سوریه #سویداء #الدروز #اسرائیل #حكمت_الهجري @arabian_nights_101

سلام عزیزان. دیشب ناخوش بودم و فرصت نشد مطالب مربوط به #حد_الجسر را آماده و منتشر کنم. برای خارج نشدن از چارچوب، جمعه آتی همه را با هم منتشر می‌کنم. امشب با یک موضوع جالب دیگر برمی‌گردم.

«إلى الأصدقاء العرب في القناة» أدعوكم لإرسال نصوص قصيرة (٢٠٠-٦٠٠ كلمة) بأسلوبكم الخاص، تعبر عن أفكاركم ومشاعركم. المواضيع المفضلة: ❇️ تجاربكم الشخصية في إيران أو لقاءاتكم مع الإيرانيين ❇️ انطباعاتكم الداخلية عن إيران وشعبها وثقافتها ❇️ ما الذي يثير فيكم مشاعر إيجابية أو سلبية تجاه إيران وأبناءها ❇️ اقتراحاتكم للسائح الإيراني في بلادكم ليحصل على تجربة ثقافية أغنى ❇️ وأي موضوع آخر ترونه مناسباً لمساحة ثقافية مشتركة بين الجانبين الشروط: ▪️اكتبوا بالعربية الفصحى الواضحة حتى يسهل فهمها على القارئ الإيراني (سواء بالترجمة أو مباشرة) ▪️يُسمح بالتعبير عن المشاعر السلبية والنقد الحاد، بشرط عدم استخدام العنف أو الألفاظ المسيئة ▪️تجنبوا قدر الإمكان ذكر أسماء شخصيات سياسية حساسة لتجنب أي مشاكل قانونية لحضرة المدیر ▪️لن يُحذف أي صوت. كل نص له قيمة في هذه المساحة مرحب به. 🔹أرسلو نصوصكم عبر دايركت القناة وساهمو في تكبير مساحة عملنا🔹 @arabian_nights_101

عزیزان اگر تاکنون ناشناس بودم برای عمده مخاطبان، فقط از این جهت بوده که نمی‌دانستم پروژه شب‌های عربی چقدر مورد استقبال قرار خواهد گرفت. فقط به همین خاطر و بس. اعتماد و استقبال شما، خصوصاً دوستانی از عراق و سوریه و لبنان، دلگرمم کرد به ادامه دادن. ازین به بعد با هویت واقعی خودم در خدمتم. @IRAJ_SHARIF فقط ۲ نکته: ۱. اگر مطلبی مربوط به چنل و محتوا هست، لطفاً در دایرکت چنل مطرح کنید که مراجعه به آن آسان‌تر باشد. برای اعتبار چنل نزد الگوریتم شبکه هم خوب است گویا. ۲. اگر کسی ذائقه سیاسی‌ متفاوتی دارد لطفاً درون سینه خودش نگه دارد. حوصله بحث سیاسی ندارم. چون نزد جناب ادمین می‌آیید فقط از فرهنگ، از ادب، از موسیقی، از هنر... ارادت و محبت❤️

برای امشب بس باشد. در شب‌های بعد با طرفه‌های موسیقی و زبانی برمی‌گردم. بازنشر فراموش نشود عزیزان.

گرسنگی دادن مردم معترض، سیاست قدیمی بشار و پدرش بود. جنگ داخلی سوریه تعارف‌ها را کنار زد و باعث شد وحوش بشار خیلی وقیحانه حد اعلای رذالت و خباثت خودشان را علنا دیوارنویسی کنند.

سام داغر، روزنامه‌نگار لبنانی/آمریکایی، بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ تنها خبرنگار یک رسانه بزرگ غربی (وال‌استریت ژورنال) بود که به‌طور دائم در دمشق زندگی می‌کرد. البته بعداً بازداشت و از سوریه اخراج شد. او کتابی دارد با عنوان: Assad or We Burn the Country: How One Family’s Lust for Power Destroyed Syria عنوان کتاب از همان شعاری گرفته شده که نیروهای رژیم بعد از بازپس‌گیری محله‌ها روی دیوارها می‌نوشتند: «یا اسد یا سوزاندن کشور» سام داغر نشان می‌دهد این شعار فقط تهدید نبود، بلکه منطق واقعی حکومت بود. از همان روزهای اول اعتراضات ۲۰۱۱، حلقه نزدیک بشار (به‌خصوص برادرش ماهر) به جای مذاکره یا اصلاح محدود، انتخاب کردند که سرکوب حداکثری را پیش ببرند. استدلالشان ساده بود: یا ما می‌مانیم یا کشور را با خودمان به آتش می‌کشیم. داغر با جزئیات روایت می‌کند که این منطق چگونه از حمص و درعا شروع شد و به استراتژی کلی تبدیل گشت؛ تخریب سیستماتیک محله‌ها، محاصره و بعد نوشتن همان شعار روی دیوار ویرانه‌ها. یکی از جذاب‌ترین بخش‌های کتاب، رابطه پیچیده خانواده اسد با خانواده طلاس است. مناف طلاس، ژنرال گارد ریاست جمهوری، در ابتدای اعتراضات پیشنهاد مصالحه داد. اما بشار به حرف او گوش نداد و مسیر پدرش حافظ را انتخاب کرد: سرکوب بی‌رحمانه مثل آنچه در حماة ۱۹۸۲ انجام شده بود. داغر از زبان مناف روایت می‌کند که چگونه در جلسات داخلی، بشار و اطرافیانش اعتراضات را «توطئه خارجی» می‌دیدند و حاضر بودند نصف کشور را ویران کنند تا قدرت خانوادگی حفظ شود. این بخش نشان می‌دهد جنگ سوریه نتیجه شهوت یک خانواده برای ماندن در قدرت بود. #سوریه #مناف_طلاس #سام_داغر #حماة #جهان_عرب @arabian_nights_101

کمال لبواني پزشک و از فعالان سیاسی سوری است که در رژیم بشار حتی زندانی هم شده بود. ایشان ۵سال پیش ۱۶ ویدئوی کوتاه منتشر کرد که در آن‌ها توضیحات مفصلی می‌دهد درباره جنایات رژیم بشار و پدیده تشبیح و روابط داخلی عناصر فاسد آن رژیم فاسد! متاسفانه لایو کپشن یوتیوب ندارد و فقط در صورتی که عربی بدانید برایتان قابل استفاده است. #سوریه #بشار_اسد #كمال_اللبواني @arabian_nights_101