🕊️

من از آدم‌هایی که همیشه مطمعنن حق با خودشونه متنفرم، باید بگم آدمی که حتی یک درصد احتمال اشتباه بودن به خودش نمیده عملا دیگه دنبال فهمیدن نیست، بلکه فقط دنبال سجده بر جهل خودش است.

خیلی جذابه وقتی افراد بابت دیر جواب دادن عذرخواهی میکنن یا وقتی تو رو در جریان نگه میدارن تا شروع به بیش فکری نکنی، خیلی‌ها ناپدید میشن و تو رو با حدس و گمان تنها میزارن.

یه روز نگاه میکنی میبینی زوری عبور کردی و داری دوباره با آدم‌های جدید، ماجراهای جدید رو تجربه میکنی که یادت رفته ته چاه بودن چه شکلی بود و چقدر درد داشت.

‏گاهی آدم متضادترین احساس‌ها رو همزمان تجربه میکنه، هم خوبی هم درونت یه سنگینی حس میکنی، هم دلت میخواد کسی رو در آغوش بگیری هم همون نزدیک شدن تو رو مضطرب میکنه، هم میل به حرف زدن داری هم نیاز به سکوت، هم دلت میخواد یکی باشه بتونی بهش تکیه کنی هم دوست داری دست هیچکس بهت نرسه.

دلم میخواد از غم زیاد برم به یه آدم رندوم پیام بدم بگم وقت داری حرف بزنیم؟ بعد تا جایی که میتونیم درد و دل کنیم و بعدش دیگه به هم پیام ندیم اون بره پی زندگی خودش منم همینطور.

همه چیز بهم ریخته هست، اتاقم، اعصابم، زندگیم، ذهنم، ذهنم، ذهنم.

خواب‌های بدِ ما تمامی ندارد، اما این بار، کابوس تا بیداریِ ما هم رخنه کرده.

چطور می‌توانم توضیح دهم که دلیلِ دیر خوابیدنم این است که از آن چند ساعتی که همه خوابند و دنیا ساکت و تاریک می‌شود لذت می‌برم؟

رها کن. مگر ندیدی هرکه اهمیت میداد غمگین تر بود؟