Faded Memories

یکی از چیز‌هایی که با بالاتر رفتن سن متوجه میشی اینه‌که هر چیزی در زندگی نیاز به واکنش و پاسخ دادن نداره، کسی که باید بفهمه می‌فهمه و کسی که نمی‌خواد بفهمه نمی‌فهمه

احترامی که برای خودم قائلم همیشه از احساساتم قویتره.

کاش زندگیم همونجایی که باهات خوشحال بودم، تموم میشد.

حقیقتش اینکه اگه میخوایید تو زندگی رو به جلو باشید و دائما درحال پیشرفت، یکی از کاتالیزورهاش اینه که با پر رویی کارایی رو که فک میکنید نمیتونید و در حد توانتون نیست انجام بدید و شروعش کنید و از رفتن توی دل قضیه و خروج از منطقه امن نترسید. ظرفیتمون بیشتر از چیزیه که فکرشو میکنیم.

‏ناراحت میشم وقتی مجبورم بگم باشه اوکیه، در حالیکه دلم میخواد صندلی رو سمتشون پرت کنم.

میدونی کجا تباه شدی ؟ اونجا که کسی نگاهش نمیکرد ولی تو کردی.

انگار خاطرات قلبی دارند که فقط شب‌ها می‌تپند

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

یه پرامپتی نیست بدیم به خدا کشور محل زندگی یا حداقل طبقه اجتماعی‌مون رو عوض کنه؟

‏ناخودآگاه میبینم یه پستی رو تو لایک کردی به نظرم اون پست ارزون و بی ارزش میاد دیگه لایک نمیکنم.

اگه یه روز دلت برام تنگ شد بدون من همونقدر دورم که تو خواستی.